معنی بقع

[ بَ ] (ع مص) رفتن، یقال : ما ادری این بقع هو. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). بجایی رفتن. (آنندراج). و لایستعمل الا فی الجحد. (اقرب الموارد). || رسیدن کسی را سختی و بلا. (آنندراج). رسیدن کسان را سختی و بلا: بقعتهم باقعة. (از منتهی الارب). || سخت گفتن. (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از منتهی الارب). || بهتان نهادن کسی را: بقع الرجل مجهولاً. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).[ بُ ] (ع اِ) مردم آبکشی که بدنش از آب جابجا تر شده باشد. (ناظم الاطباء). آب کشانی که بدن آنها جابجا از آب تر شده باشد. (منتهی الارب) (از آنندراج). || (ص) قومی که بر آنها جامه های مرقع باشد. و منه قول حجاج : رایت قوماً بقعا، کانه جِ ابقع. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از آنندراج).[ بُ ] (ع ص، اِ) جِ ابقع و بَقعاء. (ناظم الاطباء). کانه جِ ابقع. (منتهی الارب).[ بَ قَ ] (ع اِ) پیسی در مرغ و سگ. (ناظم الاطباء). پیسگی در مرغ و سگ. (منتهی الارب) (آنندراج).[ بَ قَ ] (ع مص) پیسه گردیدن. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب). جِ ابقع. (منتهی الارب). || بسنده کردن بچیزی، بقع به. || خالی شدن زمین از کسی یا چیزی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || تر گردیدن تن آبکش جابجا از آب : بقع المستقی. (ناظم الاطباء). از آب جابجا بدن آبکش تر گردیدن. (از منتهی الارب).[ بَ قِ ] (ع اِ) جایی که در آن ملخهای پیسه باشد. (ناظم الاطباء).[ بُ قَ ] (ع اِ) جِ بُقْعَة. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (اقرب الموارد). و رجوع به بقعة شود. || جِ اَبقَع. (اقرب الموارد). رجوع به ابقع شود.