معنی بسوئه

[ بُ ءِ ] (اِخ) ژاک بنین . کشیش، فیلسوف، نویسنده و خطیب مذهبی فرانسوی متولد به دیژن (۱۶۲۷ -۱۷۰۴م.). وی در سال ۱۶۶۰ م. زمان لوئی چهاردهم از زادگاه خویش به پاریس آمد. و مواعظ مذهبی بسیاری دربارهٔ مرگ و عزت نفس کم نظیر فقرا و خطابه های سوگواری در مرگ و در مراسم تشییع جنازهٔ بزرگانی چون هانریت دوفرانس ، ملکهٔ انگلستان، دوشس اورلئان، شاهزاده کنده ، میشل لوتولیه ، آن دوگونتزاگ در حضور رجال و اعیان دولت کلیسا ایراد کرد که هر یک از آنها شاهکارهای فن سخنوریست. فروغی چند قسمت از این خطابه ها را در آیین سخنوری به فارسی درآورده است. فضل و تقوی و استادی وی در سخنوری سبب شد که لوئی چهاردهم وی را برای تعلیم و تربیت ولیعهد خود برگزیند. وی بترتیب اسقف شهر کوندوم و در ۱۶۸۱ م. اسقف شهر «مو» گردید و عنوان خود «نابغهٔ مو» را از آنجا بدست آورد. وی با انتقاد از پرتستانها و مبارزه با فنلن سیاست مذهبی لوئی چهاردهم را در دست گرفت. رجوع به آیین سخنوری محمدعلی فروغی چ ۱۳۱۸ هـ . ش. ج ۲ ص ۱۱۴ به بعد شود.