معنی بزه‌گر
5 بازدید
[ بَ زَ / زِ گَ ] (ص مرکب) اثیم. مجرم. بزه کار: از بزه کردنش عجب ماندند بزه گر زین جنایتش خواندند. نظامی.[ بَ زَ گَ ] (اِخ) لقب یزدگرد پدر بهرام گور پادشاه ساسانی است. و رجوع به بزه کار و مجمل التواریخ ص ۳۵ و مفاتیح العلوم خوارزمی شود.
کلمات هم‌قافیه با «بزه‌گر»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «گر» برای سرودن شعر