معنی بردار و بدو
8 بازدید
[ بَ رُ بِ دَ / دُو ] (ص مرکب) دزد و عیار که چیزی را از پیش کسی به چستی بردارد و راه خود گیرد، گویند فلانی طرفه بردار و بدوی است. (آنندراج). وردار و دررو: به سنگین باری کوه آورد تاب که بردار و بدو باشند اعراب. محمدقلی سلیم [ در صفت اسب ].
کلمات هم‌قافیه با «بردار و بدو»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «دو» برای سرودن شعر