معنی بانگ آوردن

[ وَ دَ ] (مص مرکب) آواکردن. فریاد کردن. - بانگ آوردن از...؛ آوا برآوردن از: چنان بانگ آرم از بوسش چنان چون بشکنی پسته منم خو کرده با بوسش چنان چون باز برمسته. رودکی. - به بانگ آوردن؛ واداشتن به بانگ کردن. به صدا آوردن : سفال را به تپانچه زدن به بانگ آرید به بانگ گردد پیدا شکستگی ز درست. رشیدی سمرقندی. - || به سخن گفتن واداشتن : گاو را چون خدا به بانگ آورد عمل دست سامری منگر.خاقانی. - بانگ برآوردن؛ فریاد بلند کردن. شور و غوغا انگیختن. هیاهو و همهمه کردن. نعره برداشتن. آوا سر دادن. ویله کردن : مردم غوری بانگ و غریو برآوردند. (از تاریخ بیهقی). برفتند و با غلامان گفتند، جمله درشوریدند و بانگ برآوردند. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۳۵۹). و فرمود تا بانگ برآوردند. (فارسنامه ابن بلخی ص ۸۱). بوی برانگیخت گل چو عنبر اشهب بانگ برآورد مرغ با ژخ طنبور. منجیک. بال فروکوفت مرغ، مرغ طرب گشت دل بانگ برآورد کوس، کوس سفر کوفت خواب. خاقانی. معو؛ بانگ برآوردن گربه. (منتهی الارب). - بانگ برآوردن باکسی؛ هم آواز او شدن. با او هم آواز و همصدا گشتن : باتوی دنیاطلب دین گذار بانگ برآورده رقیبان بار.نظامی. - بانگ درشت برآوردن؛ از سر خشم فریاد زدن. توپیدن : شنید این سخن پیر برگشته پشت بتندی برآورد بانگ درشت. سعدی (بوستان). - ناله برآوردن؛ به آواز ناله سر دادن : بدزدید بقال ازونیم دانگ برآورد دزد سیه کار بانگ. سعدی (بوستان).