معنی امیر تبریزی

[ اَ رِ تَ ] (اِخ) خواجه امیربیک، فرزند امیرابراهیم بن زکریای کججی نطنزی تبریزی (مهردار). از رجال عهد شاه طهماسب صفوی است. اصل وی از مهرانرود تبریز از اعقاب غیاث الدین تبریزی است. در دبیری و ریاضیات و نجوم دست داشته و شعر می سروده است. در اوایل عمر دو سال در بغداد وزیر غازی خان تکلو مهردار بوده و مدتی هم با شرکت خواجه غیاث الدین علی شیرازی وزارت شاه طهماسب را داشته و در تاریخ ۹۵۷ هـ .ق . باتهام زندقه محبوس شده است و پس از آزادی و حبس مجدد در قلعهٔ الموت در سال ۹۸۳ درگذشته است. از اشعار اوست: هیچکس ننشست پیش من که گریان برنخاست در غمت نگریستم جایی که طوفان برنخاست. آب و زمین دهر بدست تو داده اند تخمی چنان بکار که بتْوانیش درود. (از الذریعة قسم ۱ از جزء ۹ ص ۹۹) (از دانشمندان آذربایجان ص ۵۱) (از تذکرهٔ صبح گلشن ص ۳۸) (از آتشکدهٔ آذر چ شهیدی ص ۲۸). و رجوع به تمام مآخذ مذکور و فرهنگ سخنوران شود.