معنی اصحاب عقبهٔ اولی

[ اَ بِ عَ قَ بَ یِ لا ] (اِخ) مقریزی ذیل اصحاب عقبهٔ اولی آرد: آنگاه پیامبر (ص) در عقبهٔ منی هنگام موسم با شش تن ملاقات کرد که همهٔ آنان از خزرج بشمار میرفتند و به تراشیدن سر خود مشغول بودند. پیامبر نزد آنان بنشست و آنان را به خدا دعوت کرد و قرآن را بر ایشان بخواند. آن گروه به یکدیگر گفتند: او پیامبریست که یهود شما را به وی وعده داده است، پس البته دیگران نباید بر شما سبقت گیرند، از اینرو دعوت پیامبر را اجابت کردند و به خدا و رسول او ایمان آوردند و گفتهٔ وی را تصدیق کردند و آنان عبارت بودند از: ابوامامة اسعدبن زرارةبن عدس بن ثعلبةبن غنم بن مالک بن نجار، و عوف بن حارث بن رفاعةبن حارث بن سوادبن مالک بن غنم (و او را عوف بن عفراء نیز گویند)، و رافع بن مالک بن عجلان بن عمروبن عامربن زریق و قطبةبن عامربن حدیدة (و او را قطبةبن عمروبن حدیده نیز گویند)بن عمروبن سوادبن غنم بن کعب بن خزرج، و عقبةبن عامربن نابی بن حرام، و جابربن عبداللََّه بن رئاب بن نعمان بن سنان بن عبیدبن عدی بن غنم بن کعب بن سلمه. (از امتاع الاسماع ص ۳۲). و رجوع به اصحاب عقبهٔ ثانی شود.