معنی اشهری

[ اَ هَ ] (اِخ) جمال اشهری. از شاعران معاصر مجیرالدین بیلقانی و اثیرالدین اخسیکتی بود و در دربار قزل ارسلان سلجوقی مدیحه میگفت. عوفی در ضمن شرح احوال مجیرالدین بیلقانی آرد: وقتی مجیر از خدمت سلطان قزل ارسلان تخلف نمود، سلطان فرمود تا اثیر اخسیکتی و جمال اشهری را طلب کردند و ایشان را بعز نظر خود منظور گردانید. مجیر این قطعه بحضرت فرستاد. (از لباب الالباب چ سعید نفیسی ص ۴۰۶). قطعهٔ مزبور ۱۵ بیت است و یکی از ابیات آن که مربوط به جمال اشهری است چنین است: گفتم: ز دور ماندن من دان که شاه را گه دل سوی اثیر و گهی سوی اشهریست. و رجوع به تاریخ ادبیات اته ترجمهٔ رضازادهٔ شفق ص ۱۲۰ شود.[ اَ هَ ] (اِخ) شاپور نیشابوری. شاعری شیرین زبان بزمان سلطان محمدبن شمس بود و در دولت سلطان محمد ببعض مناصب دولتی نائل آمد. از شاگردان ظهیر فاریابی (متوفی ۵۹۸ هـ . ق.) و از اولاد حکیم عمر خیام بود. دیوانی مرتب و کتابی بنام رسالهٔ شاپوری از آثار اوست. او راست: عقیق را ز لبت آب در دهان آمد خدنگ را ز قدت تاب در میان آمد. (از قاموس الاعلام ترکی) (ریحانة الادب). و رجوع به مجمع الفصحا ج ۱ ص ۸۸ و آتشکده ص ۱۳۵ و تذکرهٔ دولتشاه (ذیل شاهفور) شود.