معنی اشعب

[ اَ عَ ] (ع ص) تیس اشعب؛ قچقار که میان دو شاخ آن بعد بسیار بود. ج، شُعْب. (منتهی الارب).[ اَ عَ ] (اِخ) طمّاع. نام کسی که در طمع ضرب المثل است. مثال: شما از اشعب طمّاع گذراندید. (فرهنگ نظام). مردی از مدینه و مولای عثمان بن عفان بود و طمع بسیار داشت، بدان سان که به وی مثل میزدند و این امثال دربارهٔ اوست: هو اطمع من اشعب. لاتکن اشعب فتتعب. اطمع من شاة اشعب. گویند روزی گوسفند وی بر بالای بام بود و به قوس قزح می نگریست و گمان کرد قوس قزح دسته ای یونجه است. از طمع برجست آنرا بگیرد و بر زمین افتاد و گردنش بشکست و از آن بدو مثل زنند. (از اقرب الموارد). و زرکلی آرد: اشعب بن جبیر معروف به اشعب طمّاع و اشعب طامع متوفی بسال ۱۵۴ هـ . ق. / ۷۷۱ م. مردی ظریف از مردم مدینه و مولای عبداللََّه بن زبیر بود. حدیث روایت میکرد و آواز خوشی داشت. در طمع کاری به وی مثل میزنند و اخبار و حکایات مربوط به طمع کاری او بسیار و در کتب ادبی متفرق است. روزگار درازی بزیست و گویند زمان عثمان را درک کرد و در عصر او در مدینه اقامت داشت و در روزگار منصور عباسی به بغداد رفت و در مدینه درگذشت . (از اعلام زرکلی ج ۱ ص ۱۱۹).