معنی ارومة

[ اَ / اُ مَ ] (ع اِ) بن درخت. ریشهٔ درخت. بیخ درخت و جز آن. کونهٔ درخت. (مهذب الاسماء). اصل. اساس. ج، اُروم. (مهذب الاسماء): الحمد للََّه الذی انتخب امیرالمؤمنین من اهل تلک الملة التی علت غراسها و رست اساسها و استحکمت ارومتها و رسخت جرثومتها. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۲۹۹). ایلک خان ماوراءالنهر بتصرف گرفت و ملوک آل سامان و اولاد و احفاد ایشان را بدست آورد و آن خطه از ارومة و جرثومهٔ ایشان خالی کرد. (ترجمهٔ تاریخ یمینی ص ۲۷۵). || مجازاً نسل. اهل. آل. خاندان : الحمد للََّه الذی اختار محمداً صلی اللََّه علیه و آله و سلم من خیر اسرة و اجتباه من اکرم اُرومة و اصطفاه من افضل قریش حسباً و اکرمها نسباً... (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۲۹۸). چون ایلک خان بخارا بگرفت ابوالحرث مکحول و عبدالملک و ابوابراهیم و ابویعقوب فرزندان نوح بن منصور را بدست آورد و اعمام ایشان ابوزکریا و ابوصالح غازی و ابوسلیمان و دیگر بقایای ارومهٔ آل سامان را بگرفت. (ترجمهٔ تاریخ یمینی ص ۲۱۸). اول پادشاه از ارومهٔ ایشان اباابراهیم اسماعیل بن احمد بود که عمرو لیث را بناحیت بلخ بگرفت. (ترجمهٔ تاریخ یمینی، نسخهٔ خطی در عنوان: ذکر امراء سامانی و مقادیر ایام ایشان).