معنی ابورافع

[ اَ فِ ] (ع اِ مرکب) ابن عرس. راسو. موش خرما. ابوالحکم. (المزهر).[ اَ فِ ] (اِخ) ابراهیم. صحابی است. رجوع به ابورافع هرمز شود.[ اَ فِ ] (اِخ) اسلم قبطی. مولی رسول صلوات اللََّه علیه. صحابی است. رجوع به ابورافع هرمز... شود.[ اَ فِ ] (اِخ) اسماعیل بن رافع. محدث است.[ اَ فِ ] (اِخ) الصائغ، نفیع. از علمای تابعین است و درک جاهلیت نیز کرده است. ثابت البنانی و قتاده از او روایت کنند.[ اَ فِ ] (اِخ) مولی ام السلمه، عبداللََّه بن رافع. تابعی است. رجوع به حبیب السیر ج ۱ ص ۱۳۷ شود.[ اَ فِ ] (اِخ) مولی رسول اللََّه و یا مولی العباس. صحابی است. رجوع به ابورافع هرمز... شود.[ اَ فِ ] (اِخ) هرمز یا ابراهیم یا اسلم قبطی. یکی از صحابه و مولی رسول صلی اللََّه علیه وآله. بطوری که از فهرست نجاشی معلوم میشود او نخستین کس است که در اسلام فقه نوشت و کتاب او موسوم به کتاب السنن والاحکام والقضایا است. ابورافع با امیرالمؤمنین علی علیه السلام بکوفه هجرت کرد و خزینه دار آن حضرت بود و دو پسرش علی و عبیداللََّه نیز کاتب بودند. پس از شهادت علی علیه السلام به مدینه بازگردید و بدانجا مقیم بود تا درگذشت و چون قبل از رفتن بکوفه خانه و ملک خود را فروخته بود و پس از مراجعت هیچ نداشت حسن بن علی علیهماالسلام نیمی از خانهٔ امیرالمؤمنین علی را با زمینی در حوالی مدینه بدو بخشید. سال وفات او تحقیقاً معلوم نیست و نوشته اند که بزمان خلافت امیرالمؤمنین علی علیه السلام هشتادوپنج ساله بود از اینرو او چون بمدینه بازگشت سنش متجاوز از نود بوده است.