بیان دوازده سِبط از نصارا

بیت ۱: قومِ عیسی را بُد اندر دار و گیر / حاکمانشان دَه امیر و دو امیر

• قافیه: گیر / امیر

• ردیف: ندارد

• معنی: قوم عیسی در آن زمان برای پیشوایی مذهبی خود دوازده پیشوا داشتند.

بیت ۲: هر فَریقی مر امیری را تَبَع / بنده گشته میرِ خود را از طَمَع

• قافیه: تَبَع / طَمَع

• ردیف: ندارد

• معنی: هر قبیله و گروهی، تابع یک پیشوا بود و به طمع رسیدن به سعادت دنیا و عقبی، مطیع امیرِ خود شده بود.

بیت ۳: این دَه و این دو امیر و قومشان / گشته بنده، آن وزیرِ بَدْنشان

• قافیه: قومشان / بَدْنشان

• ردیف: ندارد

• معنی: این دوازده پیشوای مذهبی عیسویان به همراه پیروانشان، جملگی بنده و مطیع آن وزیرِ بدنهاد و فتنه‌جو شده بودند.

بیت ۴: اعتمادِ جُمله، بر گفتارِ او / اقتدایِ جُمله، بر رفتارِ او

• قافیه: گفتار / رفتار

• ردیف: او

• آرایه: موازنه (توازن و هماهنگی دقیق کلمات در دو مصراع: اعتماد/اقتدا، جمله/جمله، بر/بر، گفتار/رفتار، او/او)

• معنی: تمام عیسویان به گفتار آن وزیر اعتماد داشتند و هرچه او امر می‌کرد، در اعمال خود به او اقتدا کرده و اطاعت می‌نمودند.

بیت ۵: پیشِ او در وقت و ساعت هر امیر / جان بدادی، گر بدو گفتی: بِمِیر

• قافیه: امیر / بِمِیر

• ردیف: ندارد

• آرایه: کنایه (جان دادن کنایه از فداکاری و اطاعت محض)

• معنی: آنان چنان به آن وزیرِ پُرتزویر سرسپرده بودند که اگر به آن‌ها می‌گفت بمیر، بی‌درنگ فرمان می‌بردند و جان فدا می‌کردند.