جلال‌الدین محمد بلخی

جلال‌الدین محمد...

جلال‌الدین محمد بلخی

مولانا

دنبال کننده 15

صفحه شخصی
سوال کردن رسول روم از امیرالمومنین عمر

سوال کردن رسول روم از امیرالمومنین عمر

سوال کردن رسول روم از امیرالمومنین عمر
1
مَرد گُفتَش : ای اَمیرَالمُؤمِنینجان زِ بالا ، چون بیامَد در زمین ؟
2
مُرغِ بی‌اَندازه چون شد در قَفَص ؟گفت : حَق بر جان ، فُسون خواند و قِصَص
3
بر عَدَم‌ها کان نَدارد چشم و گوشچون فُسون خواند ، هَمی آیَد به جوش
4
از فُسونِ او ، عَدَم‌ها زود زودخوش مُعَلَّق می‌زَنَد سویِ وُجود
5
باز بر مَوجود ، اَفسونی چو خواندزود دو اَسبَه در عَدَم مَوجود راند
6
گفت در گوشِ گُل و خَندانَش کردگفت با سَنگ و عَقیقِ کانَش کرد
7
گفت با جِسم ، آیَتی تا جان شد اوگفت با خُورشید ، تا رَخشان شد او
8
باز ، در گوشَش دَمَد نُکتهٔ مَخوفدر رُخِ خُورشید اُفتَد ضِدِّ کُسوف
9
تا به گوشِ اَبر ، آن گویا چه خواند ؟کو چو مَشک از دیدهٔ خود اَشک راند
10
تا به گوشِ خاک حَق چه خوانده استکو مُراقِب گشت و خامُش مانده است
11
در تَرَدُّد هَر که او آشُفته استحَق به گوشِ او مُعَمّا گُفته است
12
تا کُنَد مَحبوسَش اَندَر دو گُمانکان کُنَم کو گفت ؟ یا ضِدِّ آن ؟
13
هم زِ حَق تَرجیح بایَد یک طَرَفزآن دو ، یک را بَرگُزینَد زآن کَنَف
14
گَر نَخواهی در تَرَدُّد ، هوشِ جانکَم فِشار این پَنبه اَندَر گوشِ جان
15
تا کُنی فَهم آن مَعناهاش راتا کُنی اِدراکِ رَمز و فاش را
16
پَس مَحَلِّ وَحی گَردَد گوشِ جانوَحی چه بُوَد ؟ گُفتَنی از حِس نَهان
17
گوشِ جان و چشمِ جان ، جُز این حِس استگوشِ عَقل و گوشِ ظَنّ ، زین مُفلِس است
18
لَفظِ جَبرَم ، عِشق را بی‌صَبر کردو آنکه عاشِق نیست ، حَبسِ جَبر کرد
19
این ، مَعیَّت با حَق است و جَبر نیستاین تَجَلّیِّ مَه است ، این اَبر نیست
20
وَر بُوَد این جَبر ، جَبرِ عامّه نیستجَبرِ آن اَمّارهٔ خودکامه نیست
21
جَبر را ایشان شِناسَند ای پِسَرکه خُدا بُگشادِشان در دِل بَصَر
22
غِیبِ آیَنده بَر ایشان گشت پاکذِکرِ ماضی ، پیشِ ایشان گشت لاش
23
اِختیار و جَبرِ ایشان دیگَرَستقَطره‌ها اَندَر صَدَف‌ها ، گَوهَرَست
24
هست بیرون ، قَطرهٔ خُرد و بُزُرگدر صَدَف ، آن دُرِّ خُردَست و سُتُرگ
25
طَبعِ نافِ آهو است آن قَوم رااز بُرون خون و ، دَرونِشان مُشک‌ها
26
تو مَگو کین مایه ، بیرون خون بُوَدچون رَوَد در ناف ، مُشکی چون شَوَد ؟
27
تو مَگو کین مِس ، بُرون بُد مُحتَقَردر دِلِ اِکسیر ، چون گیرَد گُهَر ؟
28
اِختیار و جَبر در تو بُد خِیالچون در ایشان رفت ، شد نورِ جَلال
29
نان ، چو در سُفره‌ست ، باشَد آن جَماددر تَنِ مَردُم شَوَد او روحِ پاک
30
در دِلِ سُفره نَگَردَد مُستَحیلمُستَحیلَش جان کُنَد از سَلسَبیل
31
قوتِ جان است این ، ای راست‌خوانتا چه باشَد قوتِ آن جانِ جان
32
گوشت‌پارهٔ آدَمی ، با عَقل و جانمی‌شِکافَد کوه را با بَحر و کان
33
زورِ جانِ کوه‌کَن ، شَقِّ حَجَرزورِ جانِ جان در «اِنشَقَّ القَمَر»
34
گَر گُشایَد دِل ، سَرِ اَنبانِ رازجان به سویِ عَرش آرَد تُرکتاز
بر مبنای نسخه مُصَحَّحِ نیکلسون - نام حکایت : آمدن رسول روم تا امیرالمومنین (رض) و دیدن او ، کرامات عمر : فرستاده‌ای از سوی امپراتور روم به دیدار عمر، خلیفه دوم، فرستاده شد. او پس از طی کردن راه‌های دور و دراز و پرپیچ‌وخم، به سرزمین مسلمانان رسید و سراغ قصر و بارگاه خلیفه را گرفت. به او پاسخ دادند: «عمر قصری ندارد؛ قصر واقعی او روح روشن و پاک اوست و خودش در خانه‌ای بسیار ساده زندگی می‌کند. ای فرستاده، در حالی که پرده‌ای بر چشمانت افتاده و مانع دیدن حقیقت می‌شود، چگونه می‌خواهی قصر باطنی او را ببینی؟» فرستاده روم در جست‌وجوی عمر برآمد تا اینکه سرانجام زنی بادیه‌نشین به او گفت که عمر زیر سایه درخت خرمایی استراحت کرده است. فرستاده به آنجا نزدیک شد، اما دیگر نتوانست جلوتر برود؛ زیرا شکوه و هیبت عمر ناگهان دلش را فرا گرفته بود...
+
+
+

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن

بحر: رمل مسدّس محذوف

مثنوی معنوی مولوی دفتر اول ابیات  1446 تا 1479

نام حکایت :  آمدن رسول روم تا امیرالمومنین (رض) و دیدن او ، کرامات عمر

بخش : 4 از 8

بیت ۱: مَرد گُفتَش : ای اَمیرَالمُؤمِنین / جان زِ بالا ، چون بیامَد در زمین ؟

  • قافیه: امیرالمؤمنین / زمین

  • ردیف: ندارد

  • معنی: فرستادهٔ روم به عمر گفت: ای امیرمؤمنان، روحِ پاک و آسمانی چگونه از عالم بالا به این زمینِ خاکی هبوط کرد؟

بیت ۲: مُرغِ بی‌اَندازه چون شد در قَفَص ؟ / گفت : حَق بر جان ، فُسون خواند و قِصَص

  • قافیه: قَفَص / قِصَص

  • ردیف: ندارد

  • آرایه: استعاره مصرحه («مرغ بی‌اندازه» استعاره از روح بیکران و قدسی؛ «قفس» استعاره از کالبد تنگ خاکی).

  • معنی: آن پرندهٔ بیکران و نامحدود چگونه در تنگنای قفس تن جای گرفت؟ عمر پاسخ داد: پروردگار بر جان، افسون‌ها و قصه‌های اسرارآمیز خواند (و آن را مجذوب و مأنوس ساخت).

بیت ۳: بر عَدَم‌ها کان نَدارد چشم و گوش / چون فُسون خواند ، هَمی آیَد به جوش

  • قافیه: گوش / جوش

  • ردیف: ندارد

  • آرایه: تشخیص (خطاب کردن نیستی‌ها و به جوش آمدن عدم به فرمان آفرینش).

  • معنی: هنگامی که خداوند بر نیستی‌ها و عدم‌هایی که نه چشم دارند و نه گوش، افسون آفرینش می‌خواند، آن‌ها به جوش‌وخروش درمی‌آیند.

بیت ۴: از فُسونِ او ، عَدَم‌ها زود زود / خوش مُعَلَّق می‌زَنَد سویِ وُجود

  • قافیه: زود / وُجود

  • ردیف: ندارد

  • آرایه: کنایه و تصویرسازی («معلق زدن عدم سوی وجود» کنایه از شوق و جهش سریع نیستی‌ها برای هست شدن به فرمان حق).

  • معنی: به اثر افسون و فرمان الهی، نیستی‌ها با شتاب و شادمانی معلق‌زنان و رقصان به سوی عرصهٔ هستی و وجود می‌شتابند.

بیت ۵: باز بر مَوجود ، اَفسونی چو خواند / زود دو اَسبَه در عَدَم مَوجود راند

  • قافیه: خواند / راند

  • ردیف: ندارد

  • آرایه: کنایه («دواسبه راندن» کنایه از نهایت شتاب و سرعت در بازگشت به عدم).

  • معنی: و دوباره هنگامی که خداوند افسون فنا و مرگ را بر پدیده‌های موجود می‌خواند، موجودات نیز با نهایت شتاب (دواسبه) به سوی نیستی و عدم بازمی‌گردند.

بیت ۶: گفت در گوشِ گُل و خَندانَش کرد / گفت با سَنگ و عَقیقِ کانَش کرد

  • قافیه: خندان / کان

  • ردیف: ـَش کرد

  • آرایه: حسن تعلیل و تشخیص (نسبت دادن شکفتن گل و پیدایش عقیق در معدن به رازگویی و فرمان حق با طبیعت).

  • معنی: در گوش گل رازی خواند و غنچهٔ آن را شکفته و خندان ساخت؛ و با سنگِ سخت سخن گفت و آن را در دل معدن به گوهر عقیق بدل کرد.

بیت ۷: گفت با جِسم ، آیَتی تا جان شد او / گفت با خُورشید ، تا رَخشان شد او

  • قافیه: جان / رخشان

  • ردیف: شد او

  • معنی: بر کالبد خاکی آیه‌ای از حیات دمید تا زنده و صاحب روح گردید؛ و با خورشید سخنی گفت تا این‌چنین تابنده و درخشان شد.

بیت ۸: باز ، در گوشَش دَمَد نُکتهٔ مَخوف / در رُخِ خُورشید اُفتَد ضِدِّ کُسوف

  • قافیه: مَخوف / کُسوف

  • ردیف: ندارد

  • آرایه: حسن تعلیل (تفسیر شاعرانهٔ پدیدهٔ نجومی خورشیدگرفتگی بر پایهٔ دمیدن سخنی هولناک از سوی حق در گوش خورشید).

  • معنی: و بار دیگر هنگامی که نکته و فرمانی هولناک در گوش خورشید می‌دمد، تیرگی و کسوف (ضد درخشش) بر چهرهٔ خورشید عارض می‌گردد.

بیت ۹: تا به گوشِ اَبر ، آن گویا چه خواند ؟ / کو چو مَشک از دیدهٔ خود اَشک راند

  • قافیه: خواند / راند

  • ردیف: ندارد

  • آرایه: حسن تعلیل و تشخیص (باریدن ابر همچون مشک پرآب به سبب شنیدن راز الهی).

  • معنی: شگفتا که آن سخن‌گوی ازلی در گوش ابر چه رازی خوانده است که ابر این‌گونه همانند مشکی لبریز، از دیدگان خود اشکِ باران فرو می‌ریزد؟

بیت ۱۰: تا به گوشِ خاک حَق چه خوانده است / کو مُراقِب گشت و خامُش مانده است

  • قافیه: خوانده / مانده

  • ردیف: است

  • آرایه: حسن تعلیل و تشخیص (سکوت و سکون زمین را به مراقبهٔ عارفانه تعبیر کردن).

  • معنی: و خداوند در گوش خاک چه نجوایی کرده است که زمین این‌سان در حالت مراقبه و تفکر عارفانه فرو رفته و خاموش و آرام مانده است؟

بیت ۱۱: در تَرَدُّد هَر که او آشُفته است / حَق به گوشِ او مُعَمّا گُفته است

  • قافیه: آشفته / گفته

  • ردیف: است

  • معنی: هر انسانی که در شک و دودلی گرفتار و پریشان است، خداوند در گوش باطن او سخنی سربسته و معماگونه القا فرموده است...

بیت ۱۲: تا کُنَد مَحبوسَش اَندَر دو گُمان / کان کُنَم کو گفت ؟ یا ضِدِّ آن ؟

  • قافیه: گُمان / آن

  • ردیف: ندارد

  • معنی: ...تا او را میان دو احتمال و گمانِ متضاد زندانی سازد که: آیا آن کاری را انجام دهم که گفته شد، یا ضد و خلاف آن را؟

بیت ۱۳: هم زِ حَق تَرجیح بایَد یک طَرَف / زآن دو ، یک را بَرگُزینَد زآن کَنَف

  • قافیه: طَرَف / کَنَف

  • ردیف: ندارد

  • معنی: و سرانجام باز هم از جانب خداوند باید گرایش و برتری به یکی از دو سوی تردید پدید آید تا انسان از میان آن دو گزینه، یک راه را برگزیند.

بیت ۱۴: گَر نَخواهی در تَرَدُّد ، هوشِ جان / کَم فِشار این پَنبه اَندَر گوشِ جان

  • قافیه: هوشِ جان / گوشِ جان

  • ردیف: ندارد

  • آرایه: استعاره مصرحه («پنبه در گوش جان فشردن» استعاره از غفلت، تعصب و بستن دریچهٔ ادراک باطنی با هوی و هوس).

  • معنی: اگر نمی‌خواهی هوش و ادراک روحانی‌ات در شک و حیرت بماند، این پنبهٔ غفلت و تعلقات مادی را کمتر در گوش جانت بفشار.

بیت ۱۵: تا کُنی فَهم آن مَعناهاش را / تا کُنی اِدراکِ رَمز و فاش را

  • قافیه: معناهاش / فاش

  • ردیف: را

  • معنی: تا بتوانی آن معانی و اشارات دقیق الهی را بفهمی و اسرار پنهان و آشکار هستی را درک کنی.

بیت ۱۶: پَس مَحَلِّ وَحی گَردَد گوشِ جان / وَحی چه بُوَد ؟ گُفتَنی از حِس نَهان

  • قافیه: جان / نَهان

  • ردیف: ندارد

  • آرایه: تعریف عرفانی (تبیین معنای عام «وحی» به عنوان الهام باطنی و هدایت غیبی).

  • معنی: آن‌گاه گوش باطن تو جایگاه دریافت الهام و وحی الهی می‌گردد؛ و وحی چیست؟ سخنی قدسی که از تیررس حواس ظاهری پنهان است.

بیت ۱۷: گوشِ جان و چشمِ جان ، جُز این حِس است / گوشِ عَقل و گوشِ ظَنّ ، زین مُفلِس است

  • قافیه: حِس / مُفلِس

  • ردیف: است

  • معنی: گوش باطنی و چشم دل از سنخ دیگری جز این حواس پنجگانهٔ مادی‌اند؛ و گوشِ عقلِ جزوی و گمان‌های بشری از درک این ساحت بی‌بهره و تنگدست است.

بیت ۱۸: لَفظِ جَبرَم ، عِشق را بی‌صَبر کرد / و آنکه عاشِق نیست ، حَبسِ جَبر کرد

  • قافیه: بی‌صَبر / جَبر

  • ردیف: کرد

  • آرایه: تقابل عرفانی (تفاوت دریافت عاشقان از جبر [تسلیم و رضا] با برداشت عوام از جبر [کاهلی و بهانه‌جویی]).

  • معنی: شنیدن واژهٔ «جبر» عشق مرا بی‌تاب و شیداتر ساخت، اما آن کسی را که عاشق نیست در زندانِ جمود و بهانه‌جوییِ جبرگرایی محبوس کرد.

بیت ۱۹: این ، مَعیَّت با حَق است و جَبر نیست / این تَجَلّیِّ مَه است ، این اَبر نیست

  • قافیه: جَبر / اَبر

  • ردیف: نیست

  • آرایه: استعاره مصرحه («تجلی مه» استعاره از نور همراهی و عنایت حق؛ «ابر» استعاره از حجاب و اجبار کورکورانه).

  • معنی: این مقامِ تسلیم اولیا، همراهی و هم‌نشینی عاشقانه با پروردگار (معیت) است نه اجبار و اکراه؛ این درخشش تابناک ماهِ حقیقت است، نه ابر تاریکِ سلب اختیار.

بیت ۲۰: وَر بُوَد این جَبر ، جَبرِ عامّه نیست / جَبرِ آن اَمّارهٔ خودکامه نیست

  • قافیه: عامّه / خودکامه

  • ردیف: نیست

  • معنی: و اگر هم نام این حالت را جبر بگذاریم، هرگز همانند جبرگراییِ بهانه‌جویانهٔ عوام و دستاویز نفس امارهٔ خودخواه نیست.

بیت ۲۱: جَبر را ایشان شِناسَند ای پِسَر / که خُدا بُگشادِشان در دِل بَصَر

  • قافیه: پِسَر / بَصَر

  • ردیف: ندارد

  • معنی: ای فرزند، حقیقتِ جبر را تنها کسانی می‌شناسند که خداوند در دل‌هایشان دیدهٔ بصیرت و حقیقت‌بینی گشوده است.

بیت ۲۲: غِیبِ آیَنده بَر ایشان گشت پاک / ذِکرِ ماضی ، پیشِ ایشان گشت لاش

  • قافیه: پاک / لاش

  • ردیف: ندارد

  • معنی: اسرار پنهانِ آینده بر دیدهٔ آنان کاملاً روشن و آشکار گشته، و یاد و دغدغهٔ گذشته در پیشگاه شهودشان ناچیز و بی‌مقدار شده است.

بیت ۲۳: اِختیار و جَبرِ ایشان دیگَرَست / قَطره‌ها اَندَر صَدَف‌ها ، گَوهَرَست

  • قافیه: دیگَرَست / گَوهَرَست

  • ردیف: ندارد

  • آرایه: تمثیل و اسلوب معادله (تشبیه تبدیل جبر و اختیار در وجود اولیا به تبدیل قطره باران به مروارید در صدف).

  • معنی: جبر و اختیارِ اولیای حق ماهیتی کاملاً متفاوت دارد؛ درست همان‌گونه که قطره‌های آب چون در دل صدف قرار گیرند، به مروارید گران‌بها بدل می‌شوند.

بیت ۲۴: هست بیرون ، قَطرهٔ خُرد و بُزُرگ / در صَدَف ، آن دُرِّ خُردَست و سُتُرگ

  • قافیه: بُزُرگ / سُتُرگ

  • ردیف: ندارد

  • معنی: قطرهٔ باران در بیرون از صدف تنها آبی خرد یا درشت است، اما همین که در درون صدف جای می‌گیرد، به مرواریدی ریز یا درشت و قیمتی تبدیل می‌شود.

بیت ۲۵: طَبعِ نافِ آهو است آن قَوم را / از بُرون خون و ، دَرونِشان مُشک‌ها

  • قافیه: قوم را / مشک‌ها (هم‌آوایی مصوت پایانی بر پایهٔ رخصت شعری مثنوی)

  • ردیف: ندارد

  • آرایه: تمثیل (تبدیل خون ناپاک به مشک خوشبو در نافه آهوی ختن؛ تمثیل کیمیاگری باطن اولیا).

  • معنی: نهاد و باطن آن اولیای الهی همانند نافهٔ آهوست؛ خوراک و ظواهرشان در بیرون همانند خونِ معمولی است، اما در درون جانشان به مشک معطر بدل می‌گردد.

بیت ۲۶: تو مَگو کین مایه ، بیرون خون بُوَد / چون رَوَد در ناف ، مُشکی چون شَوَد ؟

  • قافیه: خون بُوَد / چون شَوَد

  • ردیف: ندارد

  • معنی: با نگاه ظاهربین مگو که این ماده در بیرون خونِ ساده بوده است، پس چگونه با رفتن به ناف آهو به مشکِ ناب تبدیل می‌شود؟

بیت ۲۷: تو مَگو کین مِس ، بُرون بُد مُحتَقَر / در دِلِ اِکسیر ، چون گیرَد گُهَر ؟

  • قافیه: مُحتَقَر / گُهَر

  • ردیف: ندارد

  • آرایه: تمثیل کیمیاگری (تبدیل مس بی‌ارزش به طلا به واسطهٔ اکسیر).

  • معنی: مگو که این فلز مس در بیرون خوار و بی‌ارزش بوده است، پس چگونه در آغوش اکسیرِ کیمیا به گوهر و طلای ناب مبدل می‌گردد؟

بیت ۲۸: اِختیار و جَبر در تو بُد خِیال / چون در ایشان رفت ، شد نورِ جَلال

  • قافیه: خِیال / جَلال

  • ردیف: ندارد

  • معنی: مفاهیم جبر و اختیار در ذهن تو تنها پندار و توهمی خشک بود؛ اما هنگامی که به ساحت وجودِ اولیا وارد شد، به نور عظمت و جلال الهی بدل گشت.

بیت ۲۹: نان ، چو در سُفره‌ست ، باشَد آن جَماد / در تَنِ مَردُم شَوَد او روحِ پاک

  • قافیه: جَماد / پاک (جواز قافیه در صامت‌های پایانی در سبک خراسانی و مثنوی)

  • ردیف: ندارد

  • آرایه: تمثیل استحاله (دگرگونی نانِ بی‌جان به روح و توان انسانی پس از هضم در بدن).

  • معنی: نان تا زمانی که بر سر سفره است، ماده‌ای بی‌جان و جماد به شمار می‌رود؛ اما چون وارد کالبد انسان شد، استحاله یافته و به روح و نیروی حیاتی پاک مبدل می‌شود.

بیت ۳۰: در دِلِ سُفره نَگَردَد مُستَحیل / مُستَحیلَش جان کُنَد از سَلسَبیل

  • قافیه: مُستَحیل / سَلسَبیل

  • ردیف: ندارد

  • آرایه: تلمیح (اشاره به چشمه بهشتی «سلسبیل» در سوره انسان: «عَيْنًا فِيهَا تُسَمَّىٰ سَلْسَبِيلًا»).

  • معنی: نان در میان سفره هرگز دگرگون و زنده نمی‌شود؛ بلکه این نیروی روح و چشمهٔ گوارای حیات باطنی است که آن را استحاله می‌بخشد.

بیت ۳۱: قوتِ جان است این ، ای راست‌خوان / تا چه باشَد قوتِ آن جانِ جان

  • قافیه: راست‌خوان / جانِ جان

  • ردیف: ندارد

  • معنی: ای کسی که سخن حق را درست می‌خوانی و درمی‌یابی، این قدرت و استحاله تنها از روح معمولی انسان برمی‌آید؛ پس بنگر که نیروی «جانِ جان» (روح قدسی اولیا و ذات حق) چه شگفتی‌هایی می‌آفریند!

بیت ۳۲: گوشت‌پارهٔ آدَمی ، با عَقل و جان / می‌شِکافَد کوه را با بَحر و کان

  • قافیه: جان / کان

  • ردیف: ندارد

  • آرایه: استعاره مصرحه («گوشت‌پاره» استعاره از کالبد جسمانی انسان)، کنایه («کوه و بحر و کان شکافتن» کنایه از تسخیر طبیعت و انجام کارهای سترگ).

  • معنی: کالبد خاکی و گوشت‌پارهٔ انسان، به مدد عقل و روح خود، کوه‌های سخت، دریاها و معادن را می‌شکافد و مسخر خویش می‌سازد.

بیت ۳۳: زورِ جانِ کوه‌کَن ، شَقِّ حَجَر / زورِ جانِ جان در «اِنشَقَّ القَمَر»

  • قافیه: حَجَر / القَمَر

  • ردیف: ندارد

  • آرایه: تلمیح (اشاره به داستان فرهاد کوه‌کن و شکافتن کوه بیستون در برابر معجزهٔ پیامبر اسلام در شکافتن ماه: «اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ وَانشَقَّ الْقَمَرُ»)، تقابل «جان» (روح بشری) و «جانِ جان» (روح قدسی پیامبر).

  • معنی: نهایت قدرت روح انسان معمولی (مانند فرهاد کوه‌کن) شکافتن سنگِ کوه است؛ اما قدرت «جانِ جان» (روح نبوی) در شکافتن کرهٔ ماه (شق‌القمر) آشکار می‌گردد!

بیت ۳۴: گَر گُشایَد دِل ، سَرِ اَنبانِ راز / جان به سویِ عَرش آرَد تُرکتاز

  • قافیه: راز / تُرکتاز

  • ردیف: ندارد

  • آرایه: اضافه استعاری («انبان راز»؛ تشبیه سینه و دل عارف به کیسه‌ای لبریز از اسرار غیبی)، کنایه («ترکتاز آوردن» کنایه از تاختن سریع، چیره‌دستی و عروج بی‌مانع به سوی عرش).

  • معنی: اگر دلِ عارف سرِ کیسهٔ اسرار غیبی را بگشاید، روح با شتاب و اقتدار به سوی عرش الهی اوج می‌گیرد و می‌تازد.

قسمت نظرات برای این شعر غیر فعال است.
خارج می‌شوید؟

برای خروج از سایت اطمینان دارید؟

برای دسترسی باید وارد شوید