گل نیلوفر

با درود. غزل «نیلوفر» را خواندم و حظ کردم؛ شعر خیلی حس‌وحال زلال، سبک‌بال و باصفایی دارد. کاملاً پیداست که کلمات از سر یک نیاز روحی و کشف و شهود درونی روی کاغذ آمده‌اند، نه صرفاً بازی با کلمات.

ردیف «...ـاهی‌ام کن» هم با اینکه کار ساده‌ای نیست، اما حس التماس و سوزِ کلام را حسابی پررنگ کرده است.

چند تصویر در شعر شما هست که به نظرم واقعاً گل کرده و امضای شخصی دارد:

یکی آن بیت سوم:

«بیا سرّ خلوص و وحدتم بخش / بیا، لالم کن و چون ماهی‌ام کن»

پیوند زدن «ماهی» با سکوت و لال بودن در دریای وحدت، کشف خیلی ناب و عارفانه‌ای است. از آن تصویرهایی است که به دل می‌نشیند و تکراری نیست.

یکی هم آن مقطع و بیت آخر:

«گل نیلوفرم الیاس خواب است / بپیچانش ببر درگاهی‌ام کن»

نشاندن اسم «الیاس» در کنار رفتار طبیعی خودِ گل نیلوفر (اینکه بالا می‌رود و به نور می‌رسد) کار بسیار هوشمندانه‌ای است. این پایان‌بندی تصویری واقعاً به غزل جان داده است.

فقط اگر اجازه بدهید، :

در ابیات پنج و شش (جاهایی مثل «بیا دستم بگیر و کن هدایت» یا «گرفتارم گرفتار رذایل»)، زبان موقع خواندن با صدای بلند، کمی گیر و دست‌انداز پیدا می‌کند و به روانی بقیهٔ شعر در دهان نمی‌چرخد. البته بنده اینجور احساس کردم.

در کل، شعر بسیار اصیل و دلنشینی است. دست‌مریزاد به این ذوق و طبع روان؛ مشتاقیم باز هم از این دست سروده‌های شما بخوانیم.