میلاد حضرت رسول ص

خدا وقتی ز نور ومهر ورحمت آفرید آیین احمد را ،!
واز لطفِ ازل، برعشق زد طرحِ محمد را،!
طنین انداز شد بر جاریِ افلاک ،عنوانش،!
وپر کرد از شراب دلکشِ توحید، پیمانش،!
وجاری ساخت اخلاقِ
 عظیم ِخویش در جانش ،!
پس آنگه ،بیگمان برخلق روشن کرد مقصد را ،
درخشید آسمان از چلچراغِ روشنِ خورشید !
چراغان کرد، مه ،گلگشتِ این طاقِ زبرجد را!
زمان فریاد زد بی خویش ،گلبانک مبارک باد !
زمین آواز داد،ای خاکیانِ خسته از بیداد!
کسی می آید از اقصای دشت نور ،گلگون، گیسوان بر باد !
کسی می آید از بوی خدا سرمست !
از آزادگی آباد !
که تاپاسخ دهد بی تابی خیلِ «ادر کاسا وناولها»
به هم ریزد « شب تاریک وبیم موج وگردابی چنین هایل»
به هم ریزد که تا بنیان نهد از مهر ،محفلها،!
کسی می آید از شهر شفق گونِ رسالت ،مست ،!
کسی می آید ،آخر حلقه،از این دست!
کسی از کاروان معبر اخلاص،چابکدست!
کسی با آسمان همدست!
کسی آگه زمنزل ها!
مگر گل بر دمد زین خاک ِ غربت خیزِ بی حاصل !
«جرس فریاد میدارد که بر بندید محملها»
کسی از جنس عیسی،از تبار پاک ابراهیم،
که از دیهیم عزّت بشکند بت،بشکند شامِ بد اندیشانِ شرک آیین!
وجان بخشد زنور ،انبوهِ دلهای مُردّد را!
ودر هم ریزد از باران وگل، اندوهِ بی حد را،!....
ملائک گل برافشاندند وطنازان، غزل خواندند ،
وَهستی سکّه زد درهفت شهر عاشقی،نام محمدرا