معنی یسع

[ یَ سَ ] (اِخ) ابن عیسی بن حزم... غافقی جیانی اندلسی، مکنی به ابویحیی، از مورخان بزرگ و دانشمندان نامی علم قرائت بود. او به مصر رفت و نخست در اسکندریه و سپس در قاهره اقامت گزید و برای صلاح الدین ایوبی کتابی گرد آورد و نام آن را «المغرب فی محاسن مغرب» نهاد. یسع نخستین کسی است که در منبرهای عبیدیان به ایراد خطابه در دعوت مردم به سوی بنی عباس پرداخت. خطبای دیگر می ترسیدند و جرأت ایراد خطابه نداشتند. صلاح الدین ایوبی او را گرامی می داشت و گفتار و شفاعت او را می پذیرفت. یسع به سال ۵۷۵ هـ . ق. در مصر درگذشت. (از اعلام زرکلی).[ یَ سَ ] (اِخ) نام پیغمبری است و او یسع بن اخطوب است که شاگرد الیاس (ع) بود و پس از او به پیغمبری رسید و به نام ابن العجوز شناخته می شود و آن اسم اعجمی است که «ال» بر سر آن آمده ولی بر امثال آن مانند یعمر و یزید نمی آید مگر به ضرورت شعر. و با دو لام به صورت للیسع خوانده شده است. (منتهی الارب). یسع و لوط دو پیغمبرند و هردو عجمی و معربند. (از المعرب جوالیقی ص ۲۹۹): پند لقمان و سرگذشت یسع دین و دل در ورع بری ز طمع.سنایی.[ یَ سَ ] (اِخ) صاحب سجلماسة از خاندان مدرار که عبیداللََّه مهدی امام و پیشوای علویان افریقا یا مؤسس سلسلهٔ عبیدیان را به امر خلیفهٔ عباسی زندانی کرد. رجوع به مقدمهٔ ابن خلدون ص ۱۱ و کامل ابن اثیر ج ۸ ص ۱۸ شود.