معنی گزیت

[ گَ / گِ یَ / گَ ] (اِ) (معرب آن جزیه است) از لغت های آرامی است که دیرگاهی است در زبان فارسی درآمده. (هرمزدنامه ص ۱۴، فاب ۱ ص ۲۲۴) (حاشیهٔ برهان قاطع چ معین). زری باشد که حکام هر ساله از رعایا میگیرند و آن را خراج هم میگویند. (برهان) (آنندراج) (جهانگیری). گزید: گزیتش [گشتاسب ] بدادند شاهان همه به پیشش دل نیکخواهان همه مگر شاه ارجاسب توران خدای که دیوان بدندی به پیشش به پای گزیتش نپذرفت و نشنید پند اگر پند نشنید از او یافت بند.دقیقی. شه بربرستان و شاهان هند گزیتش [گشتاسب را] بدادند شاهان سند. دقیقی. گزیتی نهادند بر یکدرم گزیتی که دهقان نباشد دژم.فردوسی. نهادند روی زمین را خراج درخت گزیت از پی تخت و تاج.فردوسی. گزیت درست بارور شش درم به خرماستان بر همین زد رقم.فردوسی. || زری که از کفار ذمی ستانند و آنان را امان دهند. (برهان) (آنندراج). (معرب آن جزیه است). (جهانگیری): گهش خاقان خراج چین فرستد گهش قیصر گزیت دین فرستد.نظامی. - سرگزیت (از: سر +گزیت)؛ سرشماری که به طریق جزیه از کفار گیرند: ذبّ دفع است و جزیه سرگزیت قذف و رمی است و شتم و سب خواری. (نصاب الصبیان). جفای عشق تو بر عقل من همان مثل است که سرگزیت به کافر همی دهد غازی. سعدی (بدایع). رجوع به گزیت شود.