معنی گردو

[ گِ ] (اِ) (از: گرد +و، پسوند تصغیر، سازندهٔ اسم از صفت). (از حاشیهٔ برهان چ معین). گردکان. (برهان) (آنندراج). درختی است از تیرهٔ ژوگلانداسی و از جنس ژوگلان بوته ای که بومی ایران است ژ - رژیا میباشد. این درخت در جنگلهای کرانهٔ دریای مازندران بویژه در ناحیهٔ پونل و جنگلهای آستارا و گلیداغی بطور وحشی موجود است. در پیرامون دهات و همچنین در نقاط کوهستانی ایران نیز به فراوانی کاشته شده است. آن را در رودسر و طوالش گردکان، در رامیان قز، در آمل آقوز، در رامسر، طوالش و لاهیجان آقوزدار و در شفارود ووز میخوانند. این درخت را در همه جا به نام گردو میشناسند و در خراسان و بعضی نقاط دیگر به نام جوز نیز خوانده میشود. (از جنگل شناسی کریم ساعی ج ۱ ص ۲۱۷). جوز. گوز. چهارمغز. چارمغز: گفتم از گردو درون میخواهم از خرما برون گفت کم کن قصه کاینجا گردران با گردن است. بسحاق اطعمه. چو در پناه پنیریم و سایهٔ گردو بغیر نان جو و رشته نیست درخور ما. بسحاق اطعمه (دیوان چ شیراز ص ۳۴). و رجوع به گردکان شود. - امثال: با دُمِ خود گردو می شکند؛ سخت شاد است. خانهٔ قاضی گردو بسیار است، لیکن شماره دارد؛ هر کاری حسابی دارد. دست و پایش را در پوست گردو گذاشته اند؛ او را محدود و محصور کرده اند. هر گردویی گرد است، اما هر گردی گردو نیست.[ گِ دِ وَ ] (اِخ) دهی است از دهستان بویراحمد سرحدی بخش کهکیلویهٔ شهرستان بهبهان، واقع در ۱۴هزارگزی شمال ناصری سی سخت و ۱۳هزارگزی باختری راه اتومبیل رو سی سخت به شیراز. منطقه ای کوهستانی و دارای ۲۵۰ تن جمعیت است. آب آن از رود کیک کیان تأمین میشود. محصول آن غلات، پشم و لبنیات. شغل اهالی زراعت و حشم داری و صنایع دستی آنان قالی، جوال و جاجیم بافی است. راه مالرو دارد. ساکنین از طایفهٔ بویراحمد پایین هستند. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۶).[ ] (اِخ) دیهی است که از یزدخواست تا این دیه هشت فرسنگ و از او تا کوشک زرد هفت فرسنگ فاصله است. رجوع به نزهة القلوب مقالهٔ سوم ص ۱۸۵ شود.[ گِ ] (اِخ) ده کوچکی است از دهستان دشت خاک بخش زرند شهرستان کرمان، واقع در ۲۵۰۰۰گزی شمال باختری زرند و ۱۵۰۰۰گزی خاور فرعی راور به زرند. سکنهٔ آن یک خانوار است. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۸).[ گِ ] (اِخ) دهی است از دهستان شمیل بخش مرکزی شهرستان بندرعباس، واقع در ۶۰۰۰گزی شمال خاوری بندرعباس و ۳۰۰۰گزی جنوب راه مالرو شمیل. منطقه ای است گرمسیری و دارای ۵۰۰ تن سکنه. آب آنجا از چشمه تأمین میشود. محصول آن خرما و شغل اهالی زراعت است. راه مالرو دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۸).[ گِ ] (اِخ) دهی است از دهستان ببرگان بخش اردل شهرستان شهرکرد، واقع در ۴۵هزارگزی شمال باختر اردل و ۲۴هزارگزی راه فارسیان به باحیدر در ۲۴هزارگزی راه کوهرنگ. هوای آن معتدل و دارای ۱۱۵ تن جمعیت است. آب آنجا از چشمه تأمین میشود. محصول آن غلات، پشم، روغن و کتیراست. شغل اهالی زراعت و گله داری و راه آن مالرو است. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۱۰).