معنی گردن‌فراز

[ گَ دَ فَ ] (نف مرکب) کنایه از متکبر و سرکش. (آنندراج). سربلند. سرافراز. شریف. منیع : بدین ایستادند و گشتند باز فرستاده و شاه گردن فراز.فردوسی. نوشت اندر آن نامه های دراز که ای مهتر گرد گردن فراز.فردوسی. ز زورآزمایان گردن فراز بسا کس شد و گشت نومید باز. اسدی (گرشاسب نامه). چو گردون کند گردنی را بلند به گردن فرازان درآرد کمند.نظامی. به زر و به گوهر ندارد نیاز که گیتی فروز است و گردن فراز.نظامی. ز گردن فرازان تواضع نکوست گدا گر تواضع کند خوی اوست.سعدی. سر پادشاهان گردن فراز به درگاه او بر زمین نیاز.سعدی. نماند از وشاقان گردن فراز کسی در قفای ملک جز ایاز. سعدی (بوستان). || گردن بلند. گردن دراز: زمانه خصم ترا گردران بسنگ نیاز شکست اگرچه که گردن فراز بد چو هیون. ابن یمین. و رجوع به گردن دراز شود.