معنی کلودیوس

[ کْلُ / کِ لُ ] (اِخ) آپیوس کلودیوس یکی از بزرگان سابین بود و چون مردم این سرزمین به طرفداری تارکی نیوس با روم به جنگ پرداختند، چشم از وطن پوشید و با تمام افراد خانواده و تحت الحمایه های خود که قریب پنج هزار تن بودند به روم آمد و در سنای روم مقامی یافت. (۵۰۴ ق . م.). (از تمدن قدیم، ترجمهٔ نصراللََّه فلسفی).[ کْلُ / کِ لُ ] (اِخ) تیبریوس یا کلود اول امپراتور روم (سالهای ۴۱ تا ۵۴ م.). او در سال دهم ق . م. در لیون متولد شد و در سال ۵۴ م. درگذشت. ابتدا مسالین و سپس آگرپین را بزنی گرفت. مردی دانشمند ولی ضعیف النفس بود و چنان رفتار کرد که آگرپین بر او تسلط یافت و سرانجام او را مسموم کرد. (از لاروس). و رجوع به تاریخ ایران باستان ج ۱ ص ۸۲ «کلاودیوس» (کذا) شود.