معنی کلرور

[ کْلُ / کُ لُ ] (فرانسوی، اِ) در اصطلاح علم شیمی، ماده ای که از ترکیب کلر با یک عنصر دیگر (خواه فلز و خواه شبه فلز) حاصل می شود، مانند کلرور نقره که فرمولش gAlC می باشد و عبارت از ترکیب کلر با فلز (نقره) است و کلرور کربن که فرمولش(C۴lC) است (چون دارای ۴ اتم کربن است معمولا آن را تتراکلرور کربن می خوانند) و عبارت از ترکیب کلر با شبه فلز (کربن) می باشد. کلرورهای فلزات معمولا نمکهای اسیدکلریدریک هستند. مهمترین کلروری که در طبیعت بسیار فراوان و در ترکیب مادهٔ زنده نیز وارد است، کلرورسدیم (aNlC) یعنی همان نمک طعام می باشد. - کلرورها [ جِ کلرور ]؛ ترکیبات کلر با یکی از عناصر دیگر می باشند. مهمترین کلرورها، کلرورهای فلزات هستند که در حقیقت باید آنها را املاح اسید کلریدریک دانست. کلرورها غالباً جامد و در آب محلولند باستثنای کلرورهای نقره (gAlC) و سرب (bp۲lC) و کلرور یک ظرفیتی مس (uclC) و کلرور یک ظرفیتی جیوه (gH۲lC) که در آب حل نمی شوند. (فرهنگ فارسی معین). - کلرور رنگ بر؛ مخلوطی از کلرورها و هیپوکلریت ها به نسبت مساوی ماده ای رنگ زدا را بوجود می آورد که بنام کلرور رنگ بر خوانده می شود. از مهمترین کلرورهای رنگ بر آب ژاول است که عبارت از محلول نمک طعام و هیپوکلریت سدیم در آب است و معمولا آب ژاول را از تاثیر گاز کلر در محلول سود حاصل می کنند به فرمول زیر است: o۲H +aNoLC ++aNLC HOaN۲ + ۲LC و از اثر کلر بر محلول پتاس کلرور رنگ بر دیگری به دست می آید که آن را آب لاباراک گویند و فرمول آن به شرح ذیل است: O۲H+ KoLC +KLC HOK۲ + ۲LC کلرورهای رنگ بر علاوه بر خاصیت رنگ زدایی خاصیت گندزدایی نیز دارند و جهت ضدعفونی آبهای آشامیدنی مصرف می شود. (فرهنگ فارسی معین).