معنی کشتار

[ کُ ] (ن مف) (مرکب از کشت +ار، پسوند اسم مصدر و صفت مفعولی) کشته. مقتول. جانور بسمل کرده را گویند که به عربی مذبوح خوانند. (برهان). ذبیحة: به بخت النصر ایدون گفتند که دانیال و یاران وی دینی دیگر دارند و از کشتار تو نخورند. (ترجمهٔ طبری بلعمی). هنوز پنج یکی پیش میر برده نبود از آن شکاری کز تیر میر شد کشتار.فرخی. گاه گوید زین بباید خورد کاین پاکست و خوش گاه گوید نی نشاید خورد کاین کشتار نیست. ناصرخسرو. اگر این سگ یا یوز عادت دارد که کمین کند پس ناگاه به صید جهد روا باشد کشتار او خوردن. (راحة الصدور راوندی). او مذکی باشد و کشتار او حلال باشد و پاکیزه. (تفسیر ابوالفتوح ج ۲). این انواع را کشتار شناختند بر طریقه و اعتقاد خود. (تفسیر ابوالفتوح ج ۲). مذهب بیشتر فقها آن است که اگر دریابند آن را و در او حیات باشد و بکشند کشتار بود و آن را که ندانند در او حیات است کشتار نبود. (تفسیر ابوالفتوح ج ۲). - بازار کشتاران؛ بازار قصابان : مگر وقتی به بازار کشتاران برمی گذشت قصابی گوسفندی را سلخ می کرد. (چهار مقالهٔ نظامی عروضی). || (اِمص) قتل. مقاتله. تقاتل. ذبح. خونریزی. عمل کشتن. قتال. - کشتار کردن؛ ذبح کردن. قتل کردن. (از ناظم الاطباء). سر بریدن گوسفند و گاو برای اکل. - || قتال کردن. جنگ کردن. خونریزی کردن. (یادداشت بخط مؤلف).[ کِ ] (ن مف) زرع (از: کشت +ار، علامت صفت مفعولی). کِشتَه. (یادداشت مؤلف): بد به تن خویش چو خود کرده ای باید خوردنت ز کشتار خویش.ناصرخسرو.