معنی کرامیة

[ کَ رْ را می یَ ] (اِخ) گروهی است که به جوهریت باری و استقرار وی بر عرش اعتقاد دارند، تعالی اللََّه عن ذلک علواً کبیراً. (منتهی الارب). فرقه ای است از مشبهة اصحاب ابی عبداللََّه محمدبن کرام. (از اقرب الموارد). جماعتی از اهل سنت که از اثبات کنندگان صفات خداوند هستند. این گروه صفاتی بعنوان صفات ازلیه مثل علم و قدرت و حیات و اراده و سمع و بصر و کلام و جلال و اکرام وجود و عزت و عظمت اثبات می کردند و بین صفات ذات و صفات فعل فرقی نمی گذاشتند و در نتیجه صفاتی نیز بعنوان صفات خبریه مثل دست و صورت برای خدای تعالی اثبات مینمودند و معتقد بودند آیات را باید بدون تأویل و تفسیر پذیرفت و بماندن در حد ظاهر اکتفا کرد. (خاندان نوبختی ص ۱۱۸). رجوع به ابی عبداللََّه محمدبن کرام و ملل و نحل شهرستانی صص ۶۴-۶۵، غزالی نامه و حواشی سعید نفیسی بر تاریخ بیهقی ج ۲ شود.