معنی کتک‌خور
5 بازدید
[ کُ تَ خوَرْ / خُرْ ] (نف مرکب) کتک خورنده. آنکه کتک خورد. کسی که او را کتک زنند. (فرهنگ فارسی معین). || (اِ مرکب) جای مناسب کتک. - کتک خور خوب داشتن؛ از کتک خوردن باک نداشتن. (فرهنگ فارسی معین). - کتک خور کسی محکم بودن، کتک خورش قرص بودن، کتک خورش قائم بودن؛ بسیار تاب و توان و تحمل کتک داشتن. (یادداشت مؤلف). و رجوع به کتک و کتک خوردن شود.
کلمات هم‌قافیه با «کتک‌خور»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «ور» برای سرودن شعر