معنی کار آمدن

[ مَ دَ ] (مص مرکب) درخور بودن. سر و کار داشتن : بدینجا گر اسفندیار آمدی سپه را بدین دشت کار آمدی.فردوسی. || شغلی پیش آمدن. واقعه ای اتفاق افتادن : چو کار آیدم شهریارم تویی همان از پدر یادگارم تویی.فردوسی. || تأثیر کردن. اثر کردن : به تیر و به نیزه گذار آیدش برو هیچ زخمی نه کار آیدش.فردوسی. || کاری کردن. عملی انجام دادن. کاری بایسته کردن : ای که دستت میرسد کاری بکن پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار.سعدی. تا بدین ساعت که رفت از من نیامد هیچ کار راستی باید به بازی صرف کردم روزگار. سعدی (کلیات چ مصفا ص ۷۸۸). || مؤثر بودن. منشأ اثر واقع شدن : یا رب از سعدی چه کار آید پسند حضرتت یا توانائی بده یا ناتوانی درگذار. سعدی (طیبات). - بکار آمدن؛ مورد استعمال یافتن : مرا گفت کاین از پدر یادگار بدار و ببین تا کی آید بکار.فردوسی. - || مفید بودن؛ خدمت کردن : یعقوب گفت بخانه ها بازروید و ایمن باشید که چون شما آزادمردان را نگاه باید داشت و ما را بکار آئید باید که پیوسته بدرگاه من باشید. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۲۴۸ و چ فیاض ایضاً ص ۲۴۸). کوش تا خلق را بکار آئی تا بخلقت جهان بیارائی.نظامی.