معنی کاراکالا

[ کالْ لا ] (اِخ) یکی از امپراطوران روم قدیم که در ۱۸۸ م. متولد شد و در ۲۱۷ درگذشت. کاراکالا پسر سیتل سیوس سوروس بود و چون در سال ۲۱۱ به امپراطوری رسید برادر خویش را با بیست هزار تن از رومیان بکشت. سپس عموم مردمان آزاد مملکت را از حقوق روم بهره مند ساخت تا از تمام آنان مالیات میراث را دریافت بتواند کرد، و نیز جمعی از مصریان را به سنای روم داخل نمود، و برای اینکه از بزرگان روم مانند اسکندر و آشیل تقلید کند جنایات بسیار مرتکب شد. براردوان پنجم پادشاه اشکانی نیز یکبار از طریق نیرنگ غلبه کرد، لیکن عاقبت در نزدیکی شهر اِدِش به قتل رسید. (فهرست تاریخ تمدن قدیم تألیف فوستل دو کولانژ، ترجمهٔ نصراللََّه فلسفی). نیز رجوع به تاریخ ایران باستان صص ۲۵۱۷ -۲۵۲۵ شود.