معنی کاتب عتابی

[ تِ بِ عَ تْ تا ] (اِخ) محمدبن علی بن ابراهیم زبرج مکنی به ابومنصور و معروف به عتابی ادیب نحوی لغوی از مشاهیر نحویین بود و فنون ادبیه را از شریف ابوالسعادات هبةاللََّه ابن الشجری و ابومنصور موهوب ابن الجوالیقی و دیگر اکابر وقت اخذ کرد و احادیث بسیاری از مشایخ وقت خود استماع نمود و خط خوب صحیح و ملیحی هم داشته و کتب بسیاری را استنساخ نمود و هر کتابی که بخط وی بودی محل اعتنا و رغبت فضلا میبود، و با ابن الخشاب نحوی مناظرات و منافراتی داشت، و در شب سه شنبهٔ بیست و پنجم جمادی الاولی سال پانصد و پنجاه و شش هـ . ق. در هفتادودوسالگی درگذشت. لفظ عتابی با فتح و تشدید منسوب به عتابیین است که یکی از محلات بغداد یا ناحیه ای است در سمت غربی آن (ریحانة الادب ج ۳ ص ۳۳۴ و ص ۶۷) و نیز رجوع شود به ابومنصور محمدبن ابراهیم و معجم الادباء چ مصر ج ۱۸ ص ۲۵۱ و ابن خلکان ج ۲ ص ۹۹ و قاموس الاعلام ترکی ج ۴ ص ۳۱۲۳ شود.