معنی واژه ژوژه

[ ژَ / ژِ ] (اِ) ژوژ. کوله. خارپشت. (برهان). رجوع به ژوژ و کوله شود. ژوژه که هیئت باستانی آن ژوژک است در تفسیر پهلوی (زند) کتاب وندیداد دوژک است که به ژوژک گردانیده شده و مراد از آن اطلاقی است که مردم زشت گفتار (بدزبان) به ونگهاپر، سگ ترسو و بلندپوزه کرده اند. ژوژه یا «ژوژه خارپشت» که جانوری است دشمن مور و مار و ایرانیان کشتن آنها و همهٔ جانوران زیان بخش (خرفستران) را نیک میدانستند بسیار گرامی و ارجمند بوده است. در نامهٔ پهلوی بندهش در فصل ۱۴ فقرهٔ ۱۹ دَه جنس سگ برشمرده شده و در میان آنها از ژوژه نیز نام برده است و گوید آن را خارپشت خوانند. در فصل ۱۹ همین نامه در فقرهٔ ۲۹ آمده: ژوژه که خارپشت خوانند دشمن مور دانه کش است چنانکه گویند ژوژه در سوراخ مور که بشاشد هزار مور بکشد. در نامهٔ دیگر پهلوی بنام شایست نشایست فصل ۱ فقرهٔ ۳۱ و فصل ۱۲ فقرهٔ ۲۰ همین مطلب بندهش یاد شده است و نیز میگوید: و هرکه در سر راه خود ژوژه بیند باید برگیرد و به جائی برد که از آسیب برکنار باشد. (فرهنگ ایران باستان تألیف پورداود ص ۲۱۳).