معنی چوبدستی

[ دَ ] (اِ مرکب) چوبدست. عصا. (دهار) (ناظم الاطباء). از ربه. باهو. تکا. رمیر. سلاح. عر زحلة. قریة. قصید. قصیده. قناة. کواز. تیخه. (منتهی الارب). مرزبه. (دهار). مطواح. مقدعه. منسة. منساة. منساس. نجا. نفعه. وقام. هادیه. هراوه. (منتهی الارب) (دهار): شبانان که آهوپرستی کنند ز تیرش همه چوبدستی کنند.نظامی. پیری آمد ز خشم و کینه بجوش چوبدستی برآوریده بدوش.نظامی. ز غم ترسان بهشیاری و مستی چو مار از سنگ و گرگ از چوبدستی. نظامی. قلندروار کف بر لب ز مستی ز تیر کشتی او را چوبدستی. سعید اشرف (در تعریف دریا از آنندراج). امار؛ زدن کسی را بچوب دستی. تقفی؛ چوبدستی زدن. تهری؛ بچوب دستی زدن. عتله؛ چوبدستی بزرگ مانندی از آهن سرپهن که بدان دیوار بشکنند. چوبدستی سطبر درشت. عجراء؛ چوبدستی با گرهٔ بیرون آمده. عکوز؛ چوبدستی آهن دار. فرع؛ به چوبدستی زدن بر سر کسی. قشبار؛ چوبدستی درشت. کفر؛ چوبدستی کوتاه. مِرْزَبة، مِرْزَبّة؛ چوبدستی و عصای آهنین. مقلد؛ چوبدستی سرکج. مهزام؛ چوبدستی کوتاه. مهمزه؛ چوبدستی یا عصا که بر سر آن آهن باشد و بدان خر رانند. هجب؛ بچوبدستی زدن. هرو؛ بچوب دستی زدن کسی را. هری؛ بچوب دستی زدن کسی را. (منتهی الارب). رجوع به چوبدست شود.