معنی چهاردرویش

[ چَ دَرْ ] (اِخ) نام افسانه ای کهن است. (از یادداشت مؤلف). افسانهٔ عامیانهٔ مختصر و منظومی است به طرز مثنوی در سه داستان مشتمل بر لطائف و نکته ها که در آن سه درویش سرگذشت خود را برای امیر خراسان بازمیگویند، و امیر خراسان نیز داستان زندگی خویش را برای آنان نقل میکند. داستان چهاردرویش را بعضی از امیرخسرو دهلوی دانسته اند، که درست نیست. میرمحمدحسین تحسین آن را به نام نوطرز مرصع به هندوستانی ترجمهٔ کرد. و ترجمهٔ دیگری از آن به نام باغ و بهار بوسیلهٔ یکی دیگر از مردم هند صورت گرفت. افسانهٔ چهاردرویش در بمبئی طبع شده است. و نظم آن از خواجه ابوتراب بن خواجه علیخان بن نجم الدین بن خواجه علی تستری متخلص به نقاش است. رجوع به چاردرویش شود.