معنی چلک

[ چَ لُ ] (اِ) دو پارچه چوب است که اطفال بدان بازی میکنند، یکی بقدر سه وجب و دیگری به مقدار یک قبضه و هر دو سر چوب کوچک نیز می باشد. (برهان). چالیک است. (جهانگیری). چالیک و چِلِک و چلیک. (از رشیدی) (از انجمن آرا) (از آنندراج). دو پارچهٔ چوب یکی کوچکتر و دیگری بزرگتر که کودکان بدان بازی کنند. (ناظم الاطباء). دو پاره چوب الک دولک که نوعی بازی کودکانه است. و رجوع به چالیک و الک دولک و چلک بازی شود.[ چِ / چُ ] (اِ) کفچهٔ دیگ را گویند. (برهان). کفچهٔ دیگ. (جهانگیری) (رشیدی). کفچه و کفگیر. (ناظم الاطباء). || خنصر. (ناظم الاطباء). انگشت دست که میان انگشت وسطی و بنصر است. || انگشت کوچک. (ناظم الاطباء). انگشت بنصر و کوچکترین انگشت دست.[ چُ لَ ] (اِ) طناب ابریشمی باشد. (برهان) (از انجمن آرا) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء). || کلافه را نیز گویند، خواه کلافهٔ ریسمان و خواه کلافهٔ ابریشم باشد. (برهان). کلافهٔ ابریشم. (از انجمن آرا) (از آنندراج). کلافهٔ ریسمان و یا ابریشمی. (ناظم الاطباء).[ چُ ] (اِ) چمچه و ملاغه و ملعقه. (ناظم الاطباء).[ چَ لَ ] (ترکی، اِ) در ترکی، به معنی کاسهٔ چوبین. (حاشیهٔ برهان قاطع چ معین). || دلو برای کشیدن آب. (حاشیه برهان قاطع چ معین).[ چَ لَ ] (اِخ) دهی جزء دهستان قاقازان بخش ضیاءآباد شهرستان قزوین که در ۹۹ هزارگزی ضیاء آباد و ۹ هزارگزی راه شوسه واقع است. کوهستانی و سردسیر است و ۴۵۲ تن سکنه دارد. آبش از چشمه سار. محصولش غلات. نخود، عدس و لبنیات. شغل اهالی زراعت، گله داری و بافتن جوال و ریسمان و راهش مالرو است. ساکنین این آبادی از طایفهٔ غیاثوند می باشند و در زمستان به قشلاق طارم میروند. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۱).[ چَ لَ ] (اِخ) دهی است جزء دهستان حومه بخش کوچصفهان شهرستان رشت که در ۵ هزارگزی خاور کوچصفهان و یکهزار و پانصد گزی شمال راه شوسهٔ کوچصفهان به لاهیجان واقع است. جلگه و معتدل است و ۲۱۳ تن سکنه دارد. آبش از توشاجوب سفیدرود. محصولش برنج و صیفی. شغل اهالی زراعت و راهش مالرو است. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۲).[ چِ لَ ] (اِخ) دهی است از دهستان چلندر بخش مرکزی شهرستان نوشهر که در ۱۵ هزارگزی خاور نوشهر و یکهزارگزی راه شوسهٔ نوشهر به بابلسر واقع است، دشت و معتدل و مرطوب است و ۲۰۰ تن سکنه دارد. آبش از چشمه و رودخانهٔ محلی. محصولش برنج و عسل. شغل اهالی زراعت است. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۳).