معنی چاه عبدالرحمن

[ هِ عَ دُرْ رَ ما ] (اِخ) مؤلف فارسنامهٔ ناصری در فصل «چشمه های مشهور مملکت فارس» چشمه ای را بدین نام اسم برده و نوشته است: «در بلوک آبادهٔ طشتک بمسافت یک فرسخ و نیم شمال قریهٔ خواجه جمالی در دامنهٔ کوه خُم چاهی است از سنگ سجیلی که در شیراز سنگ کرشکی گویند و معلوم نیست که خدا آفریده است یا تراشیده اند نزدیک پنج ذرع درازا و چهار ذرع گودی آن است. در نزدیکی نوروز در سالهای خشک به اندازهٔ پنج سنگ آسیاب گردان آب از دهن چاه درآید و در سالهای تر گاهی آب این چاه به اندازهٔ پنج شش ذرع جستن کند و آب آن آنچه از زراعت زیاد آید بدریاچهٔ بختگان رود. (از فارسنامهٔ ناصری ص ۳۱۹).