معنی چاهسار

(اِ مرکب) چاه. چاهسر: دو پایش فروشد به یک چاهسار نبد جای آویزش و کارزار.فردوسی. چو آمد ز ره نزد آن چاهسار بنزدیک آن چاه بنهاد بار.فردوسی. دگر چاهساری که بی آب گشت فراوان برو سالیان برگذشت.فردوسی. سوی خانه رفتند از آن چاهسار به یک دست بیژن به دیگر زوار.فردوسی. کشیدش دوان تا بدان چاهسار دو دیده پر از خون و رخ چون بهار. فردوسی. ز خس گشته هر چاهساری چو خوری ز کف گشته هر آبگیری چو طبلی. منوچهری. چاهساری ببین خراب شده گشته مطموس و خشک از آب شده اندر آن چاه گوی راز دلت تا بیاساید این سرشته گلت.سنایی. چاهساری هزار پایه در او ناشده کس مگر که سایه در او.نظامی. || گودی عمیق. گودالی ژرف. || چاهسر. (آنندراج). دهانهٔ چاه. (ناظم الاطباء). سرچاه. لب چاه.(اِخ) مؤلف مرآت البلدان نویسد: «از مزارع قدیم النسق قاینات است، حالا سکنه ندارد و اهل مزارع دیگر آن را زرع مینمایند. (مرآت البلدان ج ۴ ص ۱۳۳).