معنی پیره‌سر

[ رَ / رِ سَ ] (ص مرکب) پیرسر. صاحب موی سفید. دارای موی کافورگون. سالخورده : یکی پیره سر بود هیشوی نام جوان مرد و بیدار و با فرّ و کام.فردوسی. پدر پیره سر شد تو برنادلی ز دیدار پیران چرا بگسلی.فردوسی. پدر پیره سر بود و برنا دلیر ببسته میان را بکردار شیر.فردوسی. چو کاوس شد بی دل و پیره سر بیفتاد ازو نام و فر و هنر.فردوسی. چرا بایدم زنده با پیره سر بخاک اندرافکنده چندین پسر.فردوسی. || سالخوردگی. پیری : جهاندیده گودرز با پیره سر نه پور و نبیره نه بوم و نه بر.فردوسی. همان شاه لهراسپ با پیره سر همه بلخ ازو گشت زیر و زبر.فردوسی. چنین گفت گودرز با پیره سر که تا من بمردی ببستم کمر.فردوسی. ابا پیره سر تن برین رزمگاه بکشتن دهم پیش ایران سپاه.فردوسی.