معنی پمفیلیه

[ پَ لیَ ] (اِخ) در قاموس کتاب مقدس آمده است: اسم مقاطعه ای است در آسیای صغیر که در طرف شمالی دریای روم در میانهٔ کیلیکیه و لیکیته واقع است و در زمانی که پولس بدانجا شد پای تخت آن را پرجه میگفتند (اع ۱۳:۱۳ و ۱۴:۲۴ و ۲۷:۵) و کلودیوس پیسیدیّه و لیکیّه را که سابقاً در جزو آن نبودند بدان افزود و پمفیلیّه ساحلی است که ۸۰ میل طول و ۳۰ میل عرض دارد و صاحب سه نهر میباشد که به الکتارکتس و سسترس و اوریندون مسمی می باشند. پایتختش پرجه و بندرش اتالیه یعنی اضالیا بود. (اع ۱۴:۲۵). و در زمان جنگ فارس پمفیلیه مقاطعهٔ کوچکی بود که سی سوار و کیلیکیّه یکصد سوار میداد و در زمان رومانیان جزء آسیا شد لکن بعد از آن آن را جدا کردند و شیشرون معروف بر آن حکمرانی نمود. پرجه اوّل جائی بود که پولس در آغاز بشارتش بدانجا رفت و مرقس در آنجا از وی جدا شد و چون از پیسیدیه مراجعت نمود از پرجه بشارت داده از اتالیه به انطاکیه شد (اع ۱۴:۲۴-۲۶) و در روز پنجاهم از سکنهٔ پمفیلیه در اورشلیم حضور داشتند.