معنی پاک‌تن

[ تَ ] (ص مرکب) پاکیزه تن. پاک بدن. || پارسا. عفیف. مقابل. پاکجامه. ناپاکتن : چنان پاک تن بود و روشن روان که بودی بر او آشکارا نهان.دقیقی. چو نستور گردنکش پاک تن چو نوش آذر آن پهلو رزم زن.دقیقی. که او هست رویین تن و رزم زن فر ایزدی دارد آن پاک تن.فردوسی. زن پاکتن را به آلودگی برد نام و یازد به بیهودگی.فردوسی. یکی مجلس آراست [ کیخسرو ] با پیلتن رد و موبد و خسرو پاک تن فراوان سخن راند از افراسیاب ز درد دل خویش وز رنج باب.فردوسی. ز من پاک تن دختر من بخواه بدارش به آرام در پیشگاه.فردوسی. چنین گفت کین پاکتن چهرزاد ز گیتی فراوان نبوده ست شاد.فردوسی. تو تا زادی از مادر پاکتن سپر کرده پیشم تن خویشتن.فردوسی. همی گفت اگر نوذر پاک تن نکشتی پی و بیخ من بر چمن.فردوسی. سخن گوی و روشندل و پاک تن سزای ستودن بهر انجمن.فردوسی. || نیکواندام. نیک اندام. نیکچهر: جوانی برآراست [ ابلیس ] از خویشتن سخنگوی و بینادل و پاک تن.فردوسی.