معنی ولید

[ وَ ] (ع ص، اِ) زاده. (منتهی الارب). مولود هنگامی که تولد میشود. (اقرب الموارد) (مهذب الاسماء). || کودک. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (مهذب الاسماء) (غیاث اللغات) (ترجمان علامهٔ جرجانی): مهر تو بر صادر و وارد به احسان و کرم هست افزون زآنکه باشد مهر والد بر ولید. سوزنی. - امثال: گویند: هم فی امر لاینادی ولیده؛ یعنی مشغول شدند در آن کار به حدی که اگر کودکی دست به چیزی گرانمایه دراز کند زجر و سرزنش کرده نشود. اصله من جری الخیل لأن الفرس اذا کان جواداً اعطی من غیر ان یصاح به لاستزادته ثم قیل ذلک فی کل امر عظیم و لکل شی ء کبیر خیراً او شراً. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || بنده. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (مهذب الاسماء) (ترجمان علامهٔ جرجانی ترتیب عادل). ج، وِلدان، وِلدة. (مهذب الاسماء) (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). - ام الولید؛ ماکیان. (منتهی الارب).[ وَ ] (اِخ) ابن یزیدبن عبدالملک (۸۶-۹۶ هـ . ق.). از خلفای اموی. به روزگار خلافت وی مغرب الاقصی (مراکش) و اندلس و ماوراءالنهر و قسمتی از هندوستان فتح شد. این خلیفه و شاعر از آل مروان در دمشق به دنیا آمد و در یکی از نقاط اطراف حمص درگذشت. وی بانی جامع اموی دمشق است (به سال ۸۸) که از معتبرترین ابنیهٔ اسلامی است. وی زیر نظر عبدالصمدبن عبدالاعلی شیبانی که شاعری متهم به کفر و زندقه بود پرورش یافت و به اشعار خمریات شهرت یافت. اشعار وی جلوه ای از زندگانی او بود. وی راه را برای دگرگونی شعر در زمان عباسیان هموار کرد. جبریل خاورشناس ایتالیایی اشعار او را گردآوری و بررسی کرده است. گویند وی در نواختن عود و ضرب مهارت داشت. (از تاریخ عباس اقبال) (از الموسوعة العربیة المیسرة چ قاهره ص ۱۹۶۶). رجوع به حبیب السیر و عیون الانباء ص ۱۱۹ و مجمل التواریخ ص ۳۰۵، ۳۰۷، ۴۲۷، ۴۵۶ و نزهةالقلوب ج ۳ ص ۲۵۰ و ۲۵۲ و الحلل السندسیة و ضحی الاسلام و سیرة عمربن عبدالعزیز و تاریخ گزیده و الجماهر بیرونی و المعرب جوالیقی و عیون الاخبار و الاعلام زرکلی و البیان و التبیین و العقدالفرید شود.[ وَ ] (اِخ) دهمین از شرفای حسنی مراکش (۱۰۴۰ -۱۰۴۵ هـ .ق). رجوع به طبقات سلاطین اسلام شود.[ وَ ] (اِخ) پدر خالد، سردار معروف اسلامی. رجوع به خالد شود: کجا شدند صنادید و سرکشان قریش ز منکران که مر ایشان بدند بس منکر ولید و حارث و بوجهل و عتبه و شیبه کجاست آصف و کو ذوالحمار و کو عنتر؟ ناصرخسرو.