معنی وشاح

[ وِ ] (ع اِ) شمشیر. (المنجد) (اقرب الموارد). - ذوالوشاح؛ شمشیر عمربن خطاب رضی اللََّه عنه. (ناظم الاطباء). رجوع به وشاحة شود. || قوس. کمان. (المنجد) (اقرب الموارد).[ وُ / وِ ] (ع اِ) اِشاح. حمیل یعنی دو رشتهٔ منظوم از مروارید و جواهر مختلف الالوان که بر یکدیگر پیچیده زنان از گردن تا زیر بغل آویزند، یا آن دوالی است پهن مرصع به جواهر رنگارنگ. (آنندراج) (ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (اقرب الموارد). حمایل که به هندی هار گویند و به معنی گلوبند. (غیاث اللغات). گردن بند. (دهار). آنچه در بر افکنند. (مهذب الاسماء). || امرأة غرثی الوشاح؛ زن باریک میان. (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (ناظم الاطباء) (منتهی الارب). ج، وشح، وشائح. (مهذب الاسماء) (اقرب الموارد): چون دلبری اندر عقیقین وشاح چون لعبتی در بسدین پیرهن.فرخی. به طبع و خاطرم اندر مدیح و وصف تو را گشاد و بست کمال و هنر نقاب و وشاح. مسعودسعد. گر عزیز مرا قیاس کنید از مه نو وشاح برگیرید.مسعودسعد. قمر همچو تعویذ از سیم صافی ثریا وشاحی ز ابریز ذائب. (منسوب به حسن متکلم).[ وَشْ شا ] (ع ص) موشِح. زاجل. زجال. تصنیف سرای. حراره گوی. کاری ساز. (یادداشت بخط مؤلف). رجوع به زاجل شود.