معنی هوازی

[ هَ ] (نف مرکب) زیست کننده در هوا. این ترکیب اخیراً در کتاب های زیست شناسی به معنی هر موجودی که برای ادامهٔ زندگی نیازمند هوا باشد به کار رفته است.[ هَ / هِ ] (ق) بیکبار. ناگاه. (برهان): مردمان از خرد سخن گویند تو هوازی حدیث غاب کنی.رودکی. هوازی برآمد برم آن نگار مرا تنگ بگرفت اندر کنار.آغاجی. هوازی مرا گوید آن شکرین لب که ای شاعر اندر سخن ژرف بنگر.فرخی. به مهمان هوازی شاد گردم ز دست رنج و غم آزاد گردم. فرخی (از سروری). هوازی جهان پهلوان را بدید که در سایهٔ گل همی مل کشید.اسدی. او مرا شیرین چو جان است و گرامی چون سخن از جهان و جان هوازی کس ندارد دست باز. قطران. خزینه یْ علم فرقان است اگر نه بر هوایی تو که بردت پس هوازی، جز هوا، زی شعر اهوازی؟ ناصرخسرو. || (اِ) بارگاه. (برهان). در این معنی ظاهراً مصحف هواری است یا به عکس. رجوع به هواری شود.