معنی هدم

[ هَ / هَ دَ ] (ع ص) خون رایگان و باطل. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به هدر شود.[ هِ ] (ع اِ) جامهٔ کهنه و درپی کرده یا خاص است به گلیم پشمینه. ج، اهدام، هِدَم. (منتهی الارب). و جمع هِدَم نادر است. (اقرب الموارد). || (ص)پیر سالخورده. || موزهٔ کهنه. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).[ هَ دَ ] (ع مص) سخت گشن خواه گردیدن ناقه. (منتهی الارب).[ هَ ] (ع مص) دوار سر رسیدن مرد را از سواری کشتی. || پشت شکستن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || هدام عارض شدن مرد را. (از اقرب الموارد). || شکستن بنا. (منتهی الارب). شکستن و افکندن بناء. (اقرب الموارد). || ویران کردن. (منتهی الارب). ویرانی : و حوادث و آفات عارضی چون مار و کژدم و سباع... باد و باران و هدم... در کمین. (کلیله و دمنه). گنج زیر خانه است و چاره نیست پس ز هدم خانه مندیش و مایست.مولوی. از ابطال سوابق صنایع و هدم قواعد عوارف محترز می شد. (ترجمهٔ تاریخ یمینی). بفرمود تا دست نهب و ارهاق و هدم و احراق بر دیار و امصار او دراز کردند. (ترجمهٔ تاریخ یمینی).[ هِ دَ ] (ع اِ) جِ هِدم. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).[ هَ دِ ] (ع ص) مخنث. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).[ هَ دَ ] (ع اِ) آنچه از کرانهٔ چاه فرودریده در چاه افتاده باشد: دماؤهم بینهم هدم ای هدر. (از منتهی الارب) (اقرب الموارد). || هرچه ویران شود و فروافتد. || آنچه از گیاه در سال اول باقی مانده. (اقرب الموارد).[ هِ ] (اِخ) نام مردی است. (منتهی الارب). هدم بن زید کلبی از فصحای عرب است. (ابن الندیم).[ هَ دَ ] (اِخ) زمینی است. (منتهی الارب). در شعر زهیر نام آن آمده است. (معجم البلدان).[ هُ دُ ] (اِخ) آبی است در پشت وادی القراء. (از معجم البلدان).