معنی هاشم بحرانی

[ شِ مِ بَ ] (اِخ) ابن سلیمان بن اسماعیل الحسینی البحرانی الکَتْکانی التوبلی (منسوب به «توبلی» و «کتکان» از قراء بحرین)، مشهور به «البحرانی». از مفسرین امامی و علمای ادب و رجال حدیث بوده و از جمله آثار اوست: «ایضاح المسترشدین» در شرح احوال خوارج، و «البرهان فی تفسیرالقرآن» در دو مجلد و «الدر النضید فی فضایل الحسین الشهید» و «سلاسل الحدید» که منتخبی است از شرح نهج البلاغه ابن الحدید و «الانصاف فی النص علی الائمة الاشراف من آل عبدمناف» و «تنبیه الاریب» در شرح رجال تهذیب، و «تبصرةالولی فی من رای القائم المهدی» و «غایةالمرام و حجةالخصام» و غیره. صاحب روضات الجنات دربارهٔ وی گفته است که وی در تألیفاتش فقط به جمع و تألیف پرداخته و از خود چیزی دربارهٔ مسائل و ترجیح اقوال یا بحث در آنها و اختیار مذهبی بر مذهب دیگر نیاورده است. هاشم در سال ۱۱۰۷ هـ . ق. در بحرین وفات یافت و در توبلی به خاک سپرده شد. (از اعلام زرکلی چ ۲ ج ۹) رجوع به فهرست کتابخانهٔ مدرسهٔ سپهسالار ج ۱ ص ۸۹، ۲۲۱، ۲۸۶، ۳۰۳ و ۳۱۰ و ج ۲ ص ۴۴ و ۲۸۶ شود.