معنی هارلد

[ رُ ] (اِخ) دوم (۱۰۲۲-۱۰۶۶ م.). پادشاه انگلیس، پسر دوم ارل گادوین که در حدود سال ۱۰۲۲ متولد شد (قبل از ۱۰۴۵). با نفوذی که پدرش و ادوارد دکانفسر داشت در جوانی فرمانروایی ایالت ایست انگلز را به دست آورد و در سال ۱۰۵۱ با پدرش تبعید شد. ولی هنگامی که گادوین به فلاندر رفت، هارلد و برادرش لئوفوین به ایرلند پناهنده شدند. در سال ۱۰۵۲ ویلیام دوک نرماندی که در آن زمان صاحب تاج و تخت انگلستان نیز بود دچار ناراحتی های داخلی شد و تحریکاتی بر ضد وی و به نفع گادوین صورت گرفت. در نتیجه او و فرزندانش تحت نظر به انگلستان بازگشتند و با فرمانی املاک آنها باز داده شد. بدین ترتیب هارد بار دیگر حاکم ایست انگلز شد و با مرگ پدرش که در سال ۱۰۵۳ روی داد، وی وارث ایالت بزرگتری به نام وست ساکسونز گردید و بتدریج بر قلمرو وی افزوده گشت. در سال ۱۰۵۷ هارلد و برادرانش به استثنای مرکیا حاکم تمام ایالات انگلستان بودند. در ششم ژانویهٔ سال ۱۰۶۶ ادوارد درگذشت و بنابه وصیت وی هارلد رسماً تاجگذاری کرد. در این هنگام ویلیام بر ضد تاج و تخت انگلستان قیام کرد و از ماه مه تا سپتامبر هارلد و کشتیهای او در سواحل جنوبی انگلستان آماده جنگ با ویلیام بودند، اما پس از چندی به لندن بازگشتند. در این زمان هارالد هاردراداپادشاه نروژ با همدستی تاستیگ به انگلستان حمله کرد هارلد به مقابلهٔ آنها پرداخت و در بیست و پنج سپتامبر همان سال فتح بزرگی نصیب وی شد. دو روز بعد به هارلد خبر رسید که ویلیام در پِوِنسی پیاده شده است. هارلد ناگزیر به جمع آوری سپاه پرداخت و بیدرنگ بطرف جنوب پیش رفت. سپس به ساسکس رفت، ولی در آنجا دچار حملهٔ نرمن ها شد (۱۷ اکتبر ۱۰۶۶ م.) پس از یک روز جنگ در تپهٔ سن لاک هارلد شکست خورد و بر اثر تیری که به چشم وی رسید زخمی شد و دو برادر او در این جنگ کشته شدند. هارلد سه پسر و دو دختر داشت. جسدش را گویا بعدها از آب گرفتند و وی در والت هام به خاک سپرده شد.