معنی نیط

[ نَ یْ یِ ] (ع ص، اِ) چاه که از جوانبش آب در میان آید و از تک برنزهد. (منتهی الارب). چشمهٔ جوشنده در چاه پیش از آنکه چاه به قعر رسد. (از اقرب الموارد) (از متن اللغة).[ نَ ] (ع مص) دور شدن. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (از متن اللغة). || (اِ) مرگ یا مرده یا نهایت زمان عمر. (منتهی الارب). موت یا جنازه یا اجل. و یقال: طعن فی نیطه و فی جنازته؛ اذا مات. (متن اللغة) (از اقرب الموارد). || آن رگ بود که دل بدان آویخته بود از وتین. (مهذب الاسماء). رگی سطبر که بدان دل در رگ وتین آویخته است. نیاط. (منتهی الارب). رجوع به نیاط شود.