معنی نیشابوری

[ نَ ] (اِخ) ابوجعفر نیشابوری. از عرفای قرن هشتم و از مشایخ قطب راوندی متوفی ۵۷۳ هـ .ق. رجوع به ریحانة الادب ج ۶ ص ۲۷۷ و روضات الجنات ص ۲۶۶ شود.[ نَ ] (اِخ) جعفربن محمدبن مظفر علوی امامی نیشابوری، مکنی به ابوابراهیم. از احفاد امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب و از اکابر علما و محدثان قرن پنجم است. وی به سال ۴۴۰ هـ . ق. از نیشابور به بغداد رفت و به سال ۴۴۸ در نیشابور درگذشت. رجوع به ریحانة الادب ج ۶ ص ۲۸۷ و کنی و القاب ج ۶ ص ۱۸۷ شود.[ نَ ] (اِخ) حسن بن محمدبن حبیب واعظ نیشابوری، مکنی به ابوالقاسم. ادیب و نحوی و مورخ قرن چهارم و پنجم است. از تصانیف اوست: تفسیر قرآن مجید که به تفسیر نیشابوری قدیم معروف است و کتاب عقلاءالمجانین. عبدالملک ثعالبی از شاگردان وی بوده است. به زبان عربی اشعار دارد و به سال ۴۰۶ هـ . ق. درگذشته است. رجوع به ریحانة الادب ج ۶ ص ۲۷۸ و مقدمهٔ عقلاءالمجانین چ مصر و کشف الظنون شود.[ نَ ] (اِخ) حسن بن مظفر اعمی، مکنی به ابوعلی و مشهور به نیشابوری. از علمای عامه و از مشایخ زمخشری است. در قرن پنجم می زیسته و به سال ۴۴۲ یا ۴۴۳ هـ . ق. درگذشته است. او راست: تهذیب اصلاح المنطق ابن السکیت، تهذیب دیوان الادب اسحاق بن ابراهیم فاریابی، ذیل تتمة الیتیمهٔ عبدالملک ثعالبی، و دیوان شعر. رجوع به ریحانة الادب ج ۶ ص ۲۷۹ و کشف الظنون و روضات الجنات ص ۲۶ شود.[ نَ ] (اِخ) علی بن عبداللََّه بن احمد نیشابوری سبزاواری، مشهور به ابن ابی الطیب. از مفسران و اکابر علمای عامهٔ قرن پنجم و از معاصران سلطان محمود غزنوی است. سه تفسیر به نامهای تفسیر اصغر و تفسیر اوسط و تفسیر کبیر نوشته است و به دربار سلطان محمود اهدا کرده است. وی به سال ۴۵۸ هـ . ق. در سبزوار درگذشته است. (از ریحانة الادب ج ۶ ص ۲۷۹) (روضات الجنات ص ۲۲۵) (معجم الادباء ج ۱۳ ص ۲۷۳).[ نَ ] (اِخ) لطف اللََّه (مولانا...) از فضلا و شاعران و صوفیان اواخر قرن هشتم و اوایل قرن نهم است. اشعاری در مدح پیشوایان مذهب شیعه سروده است و مدایحی نیز برای میران شاه بن تیمور لنگ. در اواخر عمر از نیشابور به ده قدمگاه رفته و در آنجا انزوا گزیده و به سال ۸۱۰ هـ . ق. در همان ده وفات یافته است. او راست: دیشب ز سر صدق و صفای دل من در میکده آن روح فزای دل من جامی به من آورد که بستان و بنوش گفتم نخورم گفت برای دل من. رجوع به ریحانة الادب ج ۶ ص ۲۸۰ و مرآت الخیال ص ۵۷ و مجالس المؤمنین ص ۲۵۱ شود.