معنی نوبتی زدن

[ نَ / نُو بَ زَ دَ ] (مص مرکب) نوبت زدن. نوبت نواختن. نقاره زدن : گفت گمان چیست که نوبتی بزدند و وکیل رفت؟ (تاریخ بیهقی ص ۴۵۰). کی توان زد ز روی رحمت و بیم این چنین نوبتی به زیر گلیم.؟ || خیمه زدن. خیمه و خرگاه برپا کردن : در میانهٔ هر دو لشکر نوبتی زدند و کرسی زر مرصع به جواهر بنهادند. (فارسنامهٔ ابن بلخی ص ۷۶). سلطان بفرمود تا از جهت او سراپرده و نوبتی زدند و به احترام و به حرمت فرودآوردند. (راحة الصدور). چو فرمان چنین آمد از کردگار که بیرون زنم نوبتی زین حصار.نظامی. شنیدم کز پی یاری هوسناک به ماتم نوبتی زد بر سر خاک.نظامی.