معنی نواجی

[ نَ جی ی ] (اِخ) محمدبن حسن بن علی بن عثمان نواجی قاهری شافعی قاضی، ملقب به شمس الدین. فقیه و ادیب مصری است. به سال ۷۸۸ هـ . ق. در قریهٔ نواج قاهره تولد و به سال ۸۵۹ هـ . ق. وفات یافت. او راست: ۱ -حاشیهٔ توضیح ابن هشام. ۲ - الحجة لسرقات ابن حجة. ۳ -حلبة الکمیت، در آداب و نوادر و خمریات. ۴ -خلع العذار فی وصف العذار. ۵ -صحایف الحسنات. ۶ - الطراز الموشی فی الانشاء، مجموعه ای از منشآت و مراسلات. ۷ -مراتع الغزلان فی وصف الحسان من الغلمان. ۸ -دیوان اشعار و جز آن. (از الاعلام زرکلی ج ۶ ص ۳۲۰) (ریحانة الادب ج ۴ ص ۳۲۸). و نیز رجوع به کشف الظنون و معجم المطبوعات ص ۱۸۷۲ و الضوء اللامع ج ۷ ص ۲۲۹ و الخطط التوفیقیة ج ۱۷ ص ۱۳ و حوادث الدهور ج ۲ ص ۳۶۵ و آداب اللغة ج ۳ ص ۱۳۷ و لغة العرب ج ۱ ص ۱۲۹ و البدر الطالع ج ۲ ص ۱۵۶ شود.[ نَ ] (ع ص، اِ) جِ ناجیة. رجوع به ناجیة شود.