معنی نفطویه

[ نَ طَ وَیْ هْ / نِ طَ وَیْ هْ / نَ یَ / یِ ] (اِخ) ابراهیم بن محمدبن عرفةبن سلیمان ازدی، مکنی به ابوعبداللََّه و ابن عرفة و ملقب و مشهور به نفطویه ، از مشاهیر ادبا و شعرای قرن چهارم هجری قمری است. وی به سال ۲۴۴ یا ۲۵۰ هـ . ق. در واسط تولد یافت و در حوالی سنین ۳۱۹ تا ۳۲۴ هـ . ق. در بغداد درگذشت. وی قریب نیم قرن در بغداد به تدریس رشته های مختلف ادب اشتغال داشت و کتابهای فراوانی نیز تصنیف کرد که از آن جمله است: اعراب القرآن. الامثال. مثال القرآن. التاریخ. الرد علی من قال بحدوث القرآن. ریاض النعیم. الشهادات. غریب القرآن. القوافی. المصادر. المقنع. الملح. مناقب الامام الشافعی. الوزراء. از اشعار اوست : کم قد خلوت بمن اهوی فیمنعی منه الحیاء و خوف اللََّه و الحذر اهوی الملاح و اهوی ان اجالسهم ولیس لی فی حرام منهم وطر کذلک الحب لااتیان معصیة لاخیر فی لذة من بعدها سقر. (از ریحانة الادب ج ۴ ص ۲۳۳). رجوع به روضات الجنات ص ۴۳ و ابن خلکان ج ۱ ص ۱۰ و معجم الادباء ج ۱ ص ۲۵۴ و تاریخ بغداد ج ۶ ص ۱۵۹ شود.