معنی نعمت تبریزی

[ نِ مَ تِ تَ ] (اِخ) ملا مؤمن (حکیم...) ملقب به ایمان و متخلص به نعمت، از شاگردان ملامحسن فیض کاشی و از حکیمان و شاعران قرن یازدهم هجری قمری است. او راست: نبینی روی دل تا روی دل با این و آن بینی نیابی خویش را تا خویشتن را در میان بینی سر موئی طمع تا در متاع این و آن داری مراد خویش را دایم به دست این و آن بینی مکدر می نماید صورت آئینهٔ رنگین دل خود صاف کن تا صافی اهل جهان بینی. (از ریاض العارفین ص ۲۳۶) (صبح گلشن ص ۴۸ و ۵۳۱) (نصرآبادی ص ۱۹۴). رجوع به قاموس الاعلام ج ۶ و ریحانة الادب ج ۱ ص ۱۲۹ و فرهنگ سخنوران شود.