معنی نظام‌الدین شامی

[ نِ مُدْ دی نِ ] (اِخ) از شاعران و فضلای قرن هشتم و اوایل قرن نهم تبریز و قدیمی ترین مورخان عصر تیموری است. او را شنب غازانی نیز گویند. وی در بغداد می زیست و به سال ۷۹۵ هـ . ق. چون امیرتیمور آن ولایت را تصرف کرد بخدمت او پیوست و به سال ۸۰۴ به فرمان امیر تیمور به ضبط وقایع ایام سلطنت او پرداخت و کتاب ظفرنامه را تصنیف کرد و چند سال بعد هنگامی که تیمور عزم سمرقند کرد، رخصت طلبید و به موطن خویش تبریز بازگشت و بقیت عمر را در آنجا بسر برد. بجز ظفرنامه مطابق تحقیق آقای حکمت نظام الدین دو کتاب دیگر هم تصنیف کرده است: نخستین ریاض الملوک فی ریاضات السلوک ، که بنام سلطان اویس مصدر است، و انشائی پر تکلف و اغلاق دارد؛ دیگری تلخیصی است از کتاب بلوهر و بیوذاسف، که به نام سلطان احمد بهادرخان موشح است. (از سعدی تا جامی ص ۴۹۲) (از رجال کتاب حبیب السیر ص ۷۱) (سبک شناسی ج ۳ ص ۱۷۱ و ۱۹۴). و نیز رجوع به حبیب السیر جزو ۳ ج ۳ ص ۹۰ و دانشمندان و سخنوران آذربایجان شود.