معنی نظام‌الدین اصفهانی

[ نِ مُدْ دی نِ اِ فَ ] (اِخ) (قاضی...) از علمای امامیه قرن هفتم و معاصر با خواجه نصیرالدین طوسی است، در عراق منصب قضا داشته و قصایدی در مدح شمس الدین صاحب دیوان سروده است، اشعاری در مناقب اهل بیت دارد، از آن جمله است: للََّه در کم یا آل یاسینا یا انجم الحق اعلام الهدی فینا لایقبل اللََّه الا فی محبتکم اعمال عبد و لایرضی له دینا. (از ریحانة الادب ج ۴ ص ۲۱۱). و نیز رجوع به احقاق الحق قاضی نوراللََّه شوشتری و کنی و القاب قمی ج ۳ ص ۲۱۲ و رجال کتاب حبیب السیر ص ۱۶ شود.[ نِ مُدْ دی نِ اِ فَ ] (اِخ) (قاضی...) از شعرای عهد اباقاخان است خواجه شمس الدین صاحبدیوان را مدح گفته به پارسی و عربی اشعار دارد. او راست: بدیدم خود سر وصلم نداری ندارد عهد تو هیچ استواری ز تو جز سرکشی کاری نیاید ز ما جز خوی نرم و سازگاری بناز اندر کنارت پروریدم بود کم سایه روزی بر سر آری کنون کار تو خود بالا گرفته ست گرم هرگز نبینی یاد ناری. (از تاریخ گزیده ص ۷۵۵) (قاموس الاعلام ج ۶) (صبح گلشن ص ۵۲۸) (حبیب السیر ج ۳ ص ۱۱۷).